1/6 
DE NATUURLYKE HIST 
O R I E 
voornaamft'' ifeene met de daar toe noodzakelyke werktuigen; het 
gedreeX^^^ koperen fpuit orn dat de infpui?i„g fterk moet aan- 
vvuuicu, onr Jn de imcrfle einden der vaaten te koomen • n,- 
aan voegt, moeten de gedaante hebben van eencn gSnot- 
ten kegel; hetbreedfie eind of de grondvlakte van dpn iz-an'ai i j “ 
fchroef aan de fpiht gevoegd het andere eind heeft eene grooti’ oSlï middel- 
dezelfde gedaSS alfdeSle'^ iTn'^her?iu!Ste pypjes hebben , maar van 
kcr midd&Jyn evenredicr moet ^vn Ln n- i ^ emd van eene dezer pypjes, web 
wil opfpuiten • her hlS der vaaten, bindt men het vat, dat men 
fnnirvX' 1^: ^ bieedfte eind, ontvangt het eind van de buis dat aan da 
pypj'^s moeten zo wel faaraengevoegd zvn, d?t de infiniir 
teflle d« ly n.^^wyta to e 
tete 7 ^ Xf r *0' de'ïpuitteragte 
naaien, zo dra de fiolFe in de groore vaaten kwame, zoude zy ten eerften naar 
binten uuloopen ; men moet dan wagten tot dat zy koud en geifoh/is eer men de fpuit 
te rug haalt, of men moet liet vat toe binden; tot een grooter gemak ,is het genoeg 
S welke het vat gehegt is, een kraan of flop te maaken. I\Ieiwnoelf 
defnui? voorzien, dat van grooter gevolg zoude zyn; wanneer 
iTnï koud ondertulTchen word de eerftehifpui- 
moet men een kromme pyp 
maakt een ki nir> i ^ PYPfn fluit, van .welke wy flraks IJiraaken; men 
maakt een klepje ter plaatfe daar zy m elkander komen, dit belet dat ’er niets uit de 
regte pypen m de kromme kan komen en laat integendeel alles uit de ki-omma ‘n r!« 
r.g.j doorpm <ie fpuit ledig is legt men de Tron™ëpyp 'i ± ' 
trcktcif™ (1-finiÏÏ^dM ?• ?" * ‘P™ “ 1 , dooJliet op. 
het geenjBARTHOLiNus aan de fpuit van dc Graaf voeerde 
len opzigte van de ftoffe der infpuiting, keurt de Hr” Moko het gebruik der 
iymige vogten goed, gelyk de vislym, dellerkelym, enz., in water ontbondeii 
Z hairbuisjes optefpuiten heeft, om dezelve in 
de f jne vliesjes te onderfcheiden , om dat die ontbindingen zig li.otelyk met de 
dierlyke vogten vermengen. Maar deze ontbindingen zyn daaroiLS LkvvaaLiet 
voor de groote vaaten in de ftukken, die men oiitleedcn wil, want zy zouden 
bedorven zyn, eerde lym droog ware, en hoe kan men ontlecden , zo langhetvogt 
vloeibaar is . het loopt weg zodramen het minfle vat opent; het is wel waar, dat wan- 
neer men het fl«k m brandewyn legt, de lym ftremt, maar dan breekt zy licttelvk, 
het geen de omleeding zeer mocijelyk maakt; daaris een ander ongemak in'^het ge- 
bruik vaii de lym in flukken die men bewaaren wil; de groote vaaten worden 
n<ui\ver en vallen fianien, naannaaten dat de waterige deele i d-’r cn’'bond'^n dof- 
fen mt waaflernen ; indien men, na dat de kleine vaaten met ontbonden lym op- 
^eJpuu zyn, de groote vult met gemeen vet, word het wmlcli kond, en d.ic, 
eet 
