88 
OKDO II. VOLUCRES. 
mininimae avium omnium inveniuntur; alis longissimis, 
pedibus minimis, 'rostro longo vel longissimo, tenui, 
maxilla inferiore_ inter tomia superiora, ut in vagina, 
recepta. Rostrum feminm saepe, non vero semper, ro- 
stro maris longius. Sexus prmterea et aetates plerumcpie 
valde dissimiles, propter ornamenta cirrosque marium 
seniorum, e plumis magnitudine formaque mutatis, qum 
feminis et junioribus desunt. Radix lingum osseus multi- 
articulatus, musculis tectus, longissimus, sub cute occi- 
pitis adscendens, cranium totum, usque in frontem am- 
biens, sed liber et retracti lis, ut in Oscinibus tubilin- 
guibus. Fauces, ut in avibus plerisque, angustiores et 
gula paiaiin dilatata. 
■ Aves hoc loco expositae, ob formas memoratas, a Cypselinis: 
brevirostribus, brevilinguibiis, ampligularibus, longius separantur; 
cum quibus diu in una cohorte, a iSiTZSCiilO Macrochire s dicta, 
conjunctae fuerunt. Cum his tamen formam et structuram alarum, 
externam et internam, Ibrmam caudae, sceletum trunci firmum et 
plura, qua', ad motum pertinent, communia habent * *). 
art. 52 Trochilus — - 54 Orchilus). Satis igitur definita est significatio hujus 
nominis, (^uod non nisi inepte ad aviculas maxime alienas novi ovhis de- 
signandas adhibitum est. 
Auctores ([uaedam ante-linneani, s. Patres, has aves americanas nomini- 
bus barbaris appellaverunt, ut: Tomineo, Clusius, circa lG()0;.Guainumbi, 
Marcgrav circa 1(540; Colibri, Du Tertre ante 1666; qu» nomina, ab 
aliis adhibita, hodie tamen usu carent. Alii, fere contemporanei LlNN^i, 
nomina latina invenerunt, ut: MelUvora, Sloane. c:a 1707 et Catesby e:a 
1730; MeUhuga, Kleix c:a 1750; Pohjtmns, Browne, post 1750; Mellhvga 
et Polytmns, Brisson, 1760. Nomen vere Trocldlnn tantum a Barrere, 
post 1740, hoc sensu adhibitum videtur. A Linn.®o in S. N. VI, 1748, ac- 
ceptum est. Ipse vero Lixx.^;us in S. N. II, 1740, idem avium genus no- 
mine Tvo^lodyth apellaverat, quod hodie significationem aliam, bene cog- 
nitam, obtinuit. 
*) Haj aviculae difficilius quam aliae in genera et sectiones majores distribuun- 
tur. Species enim inter se vix nisi longitudine et curvatura rostri et prae- 
sertim ornamentis marinyn differunt; quae omnia ita "v^ariant, ut species 
pleraeque, ex his indieiis, genera distincta haberi possent. Feminae vero et 
juniores ^dspectu parum differunt. Hinc nimia divisio et confusio nominum 
orta est. Sp. fere 800, in Museo Heineano (III, 1860) enumeratae, in ge- 
nera 100 distributae sunt; sp. vero circa 400 cognitas in genera 12.3, alia 
ratione distributa, divisit GOULD (Introd., 1861, 8vo), et nomina 469 spe- 
cifica inter subgenera 158 distribuit G. R. Gray (Handlist I p. 121 — 153). 
Difficilius vero recognoscuntur, nam characteres generum, ut sectionum ma- 
jorum, ab omnibus omittuntur. Hoc loco aliam iterum distributionis ra- 
tionem proponimus. Sed observandum est characteres divisionum allatos, 
tantum a maribus desumtos, non semper valere et vix nisi ideam syste- 
