COH. 6. LONGILINGUES. 
91 
Sleganuras H.bcli, M. Heiii. III, 66 (underwoodii Less.), rectrice extima 
ante apicem plumatum nuda. 
Fam. 6. Prymnacanthinae s. Zonopygas: fascia uropygii 
utriusqiie sexus alba. — Sp. parvae: mares ornatissimi, pro generi- 
bus maxime dispares; feminae simpliciores, minus dissimiles; omnes 
vero fascia uropygiali, buic fam. peculiari, facillime agnoscendae. 
Discura E.bch, M. H. III, 65 (longicauda Gm; piaturus Lath.) cauda ut in 
Steganura formata. , » 
PrymnacanthaM..!:!. 64 (langsdorffii VieilL). 
Loplioriiis Less., M. H. 62 (ornatus Gm). 
Polemistria M. H. 65 (chalybeiis Vieill.). 
Fam. 7. Mellisuginae ! s. Cynantbinae: sp. minimae, gut- 
ture plumis firmioribus, splendide rubro- vel violaceo-aeneis, scutum 
antepectorale magnum, submobile, formantibus, tecto. 
Thmimastnra Bp. Csp., M. Hein. III, 58 (cora Less. Garn. Coq.). 
Mellisuya Briss. (colubris Ij). Genera recentiora, huc referenda, sequentia 
sunt, quorum pleraque in M. Hein. III p. 55 — 60 exponuntur: 
a) cau- 
*) Sola species hujus generis, Brissonio cognita (Tr. colubris L.), ab eo Mel- 
Usufja candinus gutture ruhro appellatur (Briss. III, 71(5). Ipsa vero sp. 
typica generis MelUsugoe (”Mellisuga” Briss., Tr. minimus L.) non solum 
dubia est, sed fabulosa videtur, quam ob rem alteram sp. t^qheam habui. 
Nomen igitur 'MclUmgce, vitae rationem indicans, pro inepto " Cgnantlw" 
S\v. adhibuimas. Cgnanthus antiquius est ceteris nominibus subgenericis 
huc referendis; significatio vero ejus est; canis flos! — Mellisuga Briss. 
(Tr. minimus L), ”omnium avium minima” (32 mm. longa; ala c:ca 20 
mm.) primum depicta et adeuratius descripta est ab Edwardsio (tab. 105 
fig. inf.), qui avem ex Jamaica accepisse dicit. Deinde a Brissonio 1. c. 
descripta et depicta est, et ex insula S:t Domingo accepta dicitur. Icon et 
descriptio posteriores bene cum prioribus conveniunt. Deinde vero nemo 
hanc aviculam accepisse videtur. Icon in Pl. Eui. 276 evidenter ex opere 
Brissonii desumta est, ut multas aliae icones ejusdem operis. Cl. Gosse, 
diu in Jamaica moratus et aves hujus insulae diligenter perscrutans, nullam 
de ea cognitionem obtinuit; sed in opere suo: ”Birds of Jamaica” 1847, p. 
127, relata et nomina antiquiora dubitans memorat, ea vero, exemplum 
sequens Lessonii, ad aviculam, exacte duplo majorem {Ornism. minimam 
Less. Ois. M. 71); 64 mm. longam, ala 30 mm.) refert. Hanc vero aviculam 
Mellimigam humilem dicit. Eodem modo rem tractat Gould (Troch. Vol. 
III tab. 133, et Introd. p. 87) qui vero aviculam nomine speciali linneano, 
INIellisugam minimam appellat. Auctores citati antiqui, Edwards et 
Brisson, semper veraces esse solent omnique respectu digni sunt, quare 
difficile videtur de eorum verbis dubitare. Sed tamen sententiam coercere 
non possumus eos, morem temporis sui secutos, miraculosa pro veris retu- 
lisse. Observandum est cl. Sloane, ut observat Gosse 1. c., diu ante eos. 
in opere: Voyage to Madera etc. p. 308, aviculam ex Jamaica, nomine 
”Least Humming bird” descripsisse; quam e judicio oculi 1’ q poli. angi. 
(c:a 32 mm.) longam dicit. Ejusdem vero icon, eodem loco data, circiter 
66 mm. explet, veritatem praeter dubium melius indicans. Suspicamur 
autem auctores citatos, Edwards et Brisson, aviculam, hodie quoque 
cognitam (circa 64 mm. longam) habuisse et descripsisse, magnitudinem 
