156 
COEEIGENDA ET ADDENDA. 
p. 94 lin. 7 legas: articulis 3 medio adnatus; internus brevius concretus^ 
vel interdum deest. 
)) 96 lin. 9 legas: Kaup, Eisvogel 1848 
)) y> »12 infra, legas: Hafniensi 
» 100 lin. 24, pro Leptoptila (Sw. Classif. 1837), legas: Engyptila: 
eyyVQ, angustus, tenuis, et titlXov, pluma; ob remigem primam 
apice angustam, pogonio carentem. Xomen, propter nomen Lepto- 
ptilum Zess. Tr. 1831, p. 123, mutandum. 
Obs ervationes 
de generibus quibusdam, loco systematico dubiis. 
1. Eupetes (supra pag. 12). Sp. duse reliquas: E. ajax Tem. CoL 
573 et E. ccerulescens ibid. 574, minus nobis cognitfe, tantum in Museo 
Leydensi visae et obiter descriptfe. Generice forte distinguendae, utrique 
enim remex 3tia cubitalibus £equalis vel sublongior. Sp. prior typicje sat 
affinis; posterior (ccerulescens) magis differt; omnes vero sat similes et 
affines videntur. Familia ”Eu peti nae” conservanda nobis visa est, cui 
tamen brevitas insolita remigum 1 — 5 non generalis est; tantum enim in 
sp. typica observatur. — Descriptio familiae haec fere erit: Caput antice 
angustatum, fronte depressa, angustiore, plumis brevissimis tecta, in basim 
rostri plumatam sensim transiente. Nares ante plumas sitae, elongatce, 
angusta, superne operculo antice imperfecto, semitectae. Vibrissae null«. 
Alae parvce, fornicatce, valde rotundatae. Cauda mediocris, rotundato-gra- 
data, pennis latis; tectricibus numerosis magnisque. Pedes longi, tibia 
apice brevi, nuda (ut in Mesite!). Rostrum capite paullo brevius, stric- 
tum, gracile, apice subacuto, sed profundius inciso. 
2. Podoces (supra pag. 42) bene dispositus videtur; carinam inter- 
nam maxillae inf:s ut Nucifragae, sed multo minorem habet; altiorem vero 
(piam in variis avibus aliis (Sturno, Garrulinis), ubi linea parum elevata 
adest. In maxilla superiore, Podocis adest carina media, inferiore altior. 
Lingua hujus avis nobis ignota. 
3. Menura (supra pag. 65). — Annos 15 abhinc, dum myologiam 
avium specialiter disquirerem, cutem Menurce lyrce 9 obtinui, cujus pe- 
dem dextrum, alterna vice in aqua et spiritu vini emollitum, perscrutavi; 
qua re tendinem flexoris hallucis longi a tendine flexoris digitorum com- 
munis, ut in Oscinibus, perfecte separatum inveni. 
4. Opisthocomus H:gg (111. Prodr. p. 239. — Brehm 111. Thierl. IV, 
114) ex Guyana et Brasilia; — supra omissus. — Tempus quoddam ab- 
hinc disquisitionem pedem Opisthocomi cristati de eadem re perscrutavi. 
Notitia perenni forrn» situsque tendinum pedis ductus, credidi flexores duos 
nuper memoratos ut in Menura et Oscinibus formatos invenisse. Sed ne 
hedaretur pes speciminis pulcherrimi, pro ornamento Mus«i acquisiti, ten- 
dines non usque ad insertionem in ossibus digitorum persecutus sum. 
