50 
de natuurlyke historie 
Ik heb vroeger gezegd (^, dat het myzeer twyffelagdg voorkwam of de 
irivierpaarden vifch aten? Thans kan ik zeggen, dat het byna zeker is dat 
zy die niet eeten. In dertig ftuks van deze dieren, waarvan de Hr. Cor- 
don de maagen in zyne tegenwoordigheid heeft doen openen , heeft hy niets 
dan gras of groente , en nooit eenig overblyfzel van vifch gevonden. Ik heb 
ook gezegd (/), dat het niet waarfchynlyk was, dat zy in zee gingenj men 
kan in het aangehaalde artikel de redenen zien, welke ik had om zo te den- 
ken; en de Hr. de Büffon (k') fchynt in het zelfde begrip geweest te zyn: 
De nieuwe ontdeklcingen van den Hr. Cordon hebben my tot andere gedag- 
ten gebragt. Hy heeft een rivierpa^d gedood aan den mond van de ri- 
vier Gambous, daar het water zoudt is; _ny heeft ’er gezien in de baay van 
St. Helena , en hy heeft andere uit zee zien komen twee mylen van eene ri- 
vier af. Wel is waar, dat zy zig niet verre van land verwyderen ; de nood- 
zaaklykheid waarin zy zyn, van daar hun voedzel te komen zoeken , Iaat het 
hen niet toe ; dus trekken zy alleenlyk langs de kust van de eene rivier tot 
de andere; maar dit is ondertuflchen genoeg om te bewyzen dat zy in zout 
water leven kunnen, en om eenigzins de zulken te verfchoonen, die hun 
den naam van zeepaarden gegeven hebben , gelyk ook om Kolbe te veront- 
fchuldigen die onderüelt dat zy onverfchillig in de rivieren en in zee leven 
kunnen. De zulken, die zig in ’t binnenst des lands oiithoudeu, gaan 
waarfchynlyk nooit in zee ; en zo zy , die daar digt by zyn, daarin trekken, 
gefchiedt dit niet om zig daar zeer verre in te begeven , om de reden , wel- 
ke ik zo aanfbonds gemeld heb : en die zelfde reden moet hen de rivieren 
doen verkiezen. Zy houden zig daar dikwils twee of drie uuren llil op den 
grond als of zy fliepen, en dan heeft de Hr. Cordon altyd gezien, dat 
hunne hals, hunne voeten, of eenig ander gedeelte van hun lighaam’, op 
een Huk rots rullede, om door den Ilroom niet w'eggevoerd te worden* 
want degemaklykheid, waarmede zy zwemmen , toont, dat zy ten naalten 
by dezelfde foortelyke zwaarte met het water hebben , en dat het gewigt 
van hun lighaam , hoe groot het zyn moge , niet veel meer weegt dan het vo- 
lumen van water , waar van zy de plaats beflaan. 
Van den grond van eene rivier naar boven komende , houden zy zig eeni- 
gen tyd tuflehen water en wind ; vervolgens begeven zy zig langzaam naar 
boven ’t water ; maar zy fpinten nooit water uit hunne neusgaten , gelyk 
Kolbe zegt ; maar door eene fterke ademing brengen zy een dof geluid 
voort, en doen bellen opkomen op het water, het welk te dier plaatfe dan 
tevens wat ryst: Nadat zy dus ééns boven geweest zyn om de lugt te ade- 
men, is men verzekerd, dat men hen welhaast hier en daar met hetzelfde 
geluid weder zal zien verfchynen , het welk eene aangenaame jagt maakt, 
want men kan zyn fnaphaan met te fchielyk weder kaden, zo men hen met 
den eerften fchoot gemisd heeft ; en men moet wel nauwkeurig mikken, om 
f/t') Zie hierna de waarneemingen. 
rf) Zie hier voor de Hiftorie van het rivierpaard. 
(D Zie hier vooren deHiftorie, 
