VAN HET RIVIERPAARD. 
6i 
van kleine godheid, die zy Btife noemen j zy maaken egter geene zwaang- 
heid het vleefch te eeten, wanneer zy ’er een magtig kunnen worden. 
Ik weet niet, of ik het berigt van den Vader Lab at mag bybrengen , dat 
namelvk dit dier,’t welk zeer bloedryk is,zig op eene zonderlinge wyze weet. 
te aderlaaten ; hier toe zoekt het, zegt hy,een fcherpe of fnydende punt van 
een rots, en vryft ’er zigzo lang tegen, tot dat het zig eene genoegzame 
ooening gemaakt heeft om zyn bloed te laaten mtvloeijen ; het geeft zig fter- 
ke beweegingen , om het des te meer te doen vloeijen , en wanneer het oor- 
deelt eene genoegzaame hoeveelheid geloosd te hebben , wentelt het zig in 
het flyk om^ de wond te fluiten; men vindt niets onmogelyks , niets onna- 
tuurlyks, in dit verhaal; maar hoe is Vader Labat ter kennis van die by- 
zonderheid gekomen? , , t 
Buiten de gemelde gebruiken van het vel en de tanden, zegt men ook, 
dat de Indiaanfche Schilders zig van het bloed dezer dieren voor hunne kleu- 
ren bedienen. 
H 3 
i 
