VAN HET eland EN HET RENDIER. 83 
en ’er nergens een woord meer van zegt. 2®. Dat hy alleen den naam van 
inachlis heeft gefchreeven , dat geen ander latynfch of grickfch Schryver dit 
woord , dat zelfs een gemaakt woord fcliynt te zyn , gebruikt heeft (g), en dat het 
zelfs in verfcheiden oude handfchriftcn door dat van alce wordt verplaatft ; zo 
men hier by, 30. opmerkt, dat hy aan den machlis alles toefchi^lt wat Jc- 
mus CAESAR van den a/re zegt j zo men dit alles bedenkt, zal men niet kun^ 
nen twyffelen of dat de plaats van Plinius bedorven zy, en of die twee naa- 
men hetzelfde dier, dat is te zeggen den eland aanduiden. Deze vraag eens 
bellift zynde , zoude eene andere beflilTen ; zo de machlis de eland is zal de 
tarandus het rendier zyn , die naam van tarandus is weder een woord , dat 
niet in ecnig Schryver voor Plinius gevonden wordt , en over welk betee- 
kenis de Nattmrbefchouwers zeer verfchillende begrippen gehad hebben: 
ondertulTchen hebben Agricola en Eliot geene twylFeling gemaakt om het op 
het rendier toe te paffen , en ingevolge van de redenen zo aanflonds ge- 
meld, onderfchryven wy ook gereedelyk hun gevoelen: voor het overige 
moet men zig niet verwonderen over het ftilzwygen der Grieken ten opzig e 
dezer twee dieren, noch over de onzekerheid , waarmede de 
van gafprooken hébben , naardien de „oordelylce klmaaten volft ekt OT 
kend waren aan de eerften , en aan de anderen niet dan _by verhaal bekend. 
De eland en het rendier nu, worden beiden niet dan in de landen van het 
Noorden gevonden ; de eland aan deze en het rendier aan geene zyde van 
den poolkring in Europa en Afia; men vindt hen weder in Amerika op 
mindere breedten , omdat de koude daar grooter is dan in Europa ; het ren- 
dier vrecft daar zelf de grootfte ftrengheid niet van men vindt het in 
Spitzbergen Qi), het is bekend in Groenland (i), en in noordelykff Lap- 
Cs') Men leeft op den kant van deze plaats van Plinius achlin in ftede van tnachlin. For- 
tos nohlin quod mn «ito, zeggen de uitleggers; dus biykthet, dat dit een gemaakte naam 
isfgefthikt naar de onderllelling , dat dit dier met kan_ gaan liggen. Zo 
kant de I in alce verplaatfl:, krygt men acle , ’t welk met veel van “chlis verfchilt. Dus kan 
men ook hier uit verraoedenfdat dit woord door de overfchryvers is verbafter^^^^^ 
te meer, omdat men in zonimige handfchrilten alcem vindt gefpeJd in plaats lan machftn,mz^ 
door de iielvkheid of liever de zell'Ucid dier twee naaraen nog nader koomt. 
rA') Men vindt overal rendieren in den omtrek van Spitsbergen , maar vooral in Relien- 
feld ^een ftreek, die men dus genoemd heeft naar de groote menigte rendieren, die ’er ge- 
vonden worden: men ziet ’cr ook een menigte in Forenland by de Moflelhaveii 
traren in ’t voorjaar naiiwelyks iii ’t land gekoomen , of wy doodeii eciiige dezer rendieren , 
die zeer mager waren, waar uit men kan giffen , dat, hoe onvrugtbaar het land van Spitsber- 
ffen zv en welk eene geftrenge koude daar Ueerfche , deze dieren daar egter den unnter kun- 
nen ovèrbrengen, cn leeven van ’t geen zy daar vinden. Reenet I des Fcyoges au Nord , tom.. 
De kapitein Craycott bragc in 1738 een mannetje en en een wyfjeuit Groenland 
naar Londen. Zie de Hijlorie des Oifeaux van Edwaiuis, fag. 51. Alwaar men de befchry- 
ving en de fignur van dit dier vindt onder den naam van het damhert van Groenland. D’’' 
damhert van Groenland van den Hr. Edwards , zo we! als de rhebok van Groenland , of 
prea Groenlandica , waarvan de Hr. Grew in de befchryving van het Kabinet der koniglyhe 
raaatfehappy fpreekt, zyn niets anders dan het rendier. Deze Auteurs de hoornen dezer dieren 
befchryvende , fchynen beiden het vlashair , waarmede dezelve in het een en andere dezer die- 
ren bezet zyn , als een byzoiider kenmerk op te gceven ; ondemiffehen is dit gemeen aan «et 
rerdier, aan het hert, aan het damhert, en aan alle de dieren, die hoornen hebben. c,etiuu- 
L 2 
