VAN DEN ELAND EN HET RENDIER.. 
91 
oogenblik van het fnyden was. Dus is het rendier van alle dieren , dat , 
waarin de overvloed der voedende ftoffc zigtbaarft is, en dit koomt mis- 
fchien minder van de natuur van het dier, dan van de hoedanigheid des 
voedzels (c)» want die witte mos, die inzonderheid des winters zyn eenigft 
voedzel maaict is een lichen , waar van de zelfftandigheid gelyk aan die van 
de morille of van de geitenbaard , zeer voedzaam is , en veel meer beladen met 
werktuiglyke deeltjes dan het gras , de bladen of de knoppen der hoo- 
rnen (ƒ), en het is te dezer oorzaak, dat het rendier grooter hoornen cn 
meer vet en fappen heeft dan het hert, en dat de wyfjes en de gelubde daar 
niet van ontbloot zyn. Het is ook hier van , dat de groote verfcheiden- 
heid koomt, die in de grootte, in de figuur, en in het getal derfcheuten 
en takken van de hoornen der rendieren gevonden wordt: de mannetjes, 
die niet gejaagd, niet gedwongen worden , en die zig ruim kunnen voeden 
met die kragtige fpys , hebben een verbaazend hoorngellel, het ftrekt zig 
agterwaards byna tot op hun kruis, en voorwaards verder dan de fnuit uit; 
dat der gelubden is minder, fchoon het evenwel dikwils nog grooter is dan 
dat onzer herten; eindelyk .is dat, ’t welk de wyfjes draagen, nog klei- 
ner • dus verfchiilcn deze hoornen, niet flegts, zo als de andere, door den 
Sèrdom maar ook door de kunne en^door t verminken der mannetjes, 
die hoornen zyn derhaiven zo verfciiiilende van malkanderen, dat het niet te 
verwonderen is , dat de Schryvers , die dezelve hebben willen befchryven , 
met malkanderen zo weinig overeenftemmen. 
Eene andere byzonderheid , welke wy niet voorby moeten gaan, en die 
het rendier en de eland gemeen hebben, is, dat, als deze dieren loopen, 
of zelfs hunnen tred wat verhaaflen , de hoornen of hoeven hunner voe- 
ten (g) op yder oogenblik een geluid van zulk een fterk gekraak maaken, dat 
alle^ gewrigten der beenen zig fchyncn te onthufTen;de wolven door dit ge- 
CO Zie wat ik over dit onderwerp gelegd heb in het Vle deel dezer Nauiurlyke Hiftorie, 
dat, fchoon het rendier niet dan ^ va" 
OM in wel in «Toote hoeveelheid , hetzelve egter vetter en gladder van hair 1», dan cerwyl het 
Ifv’mTt zomer, aU waanneer het afkeer verwekt als men t de 
Sapï? \vaaroin dele dieren beter vaaren en vetter zyn in den herlTfl en m den winter , is , omdat 
zy geheel nier tegen de viarmte kunnen , zo dat zy zomers niet dan vel en been vertoonen. 
ScHEFFER ad alpes cogunf, crepitantibus ungulis. Limn, 
Kp ^ sl Y 67, Het rendier verfchilt hier in nog van ’t hert, dat het korter cn 
0371. f.ff* ^ ’ r ‘n heê^ gelyk aan de voeten der biiflels. ’t Is hierom , dat hy de nagel of 
drioèf"van Ten voet in tweën gefpleeten , cn byna rond heeft , gelyk die der koeijen en 
dipren Ob welk eene wyze by voorttrekt, ’t zy dat hy langzaam gaa of loope , maaken de gc- 
Twifften ZTOcr beenen een groot geraas, even als keyfteencn die op malkander vallen, ofnoo- 
rpn die men kraakt, en dat geluid laat zig hooren, zodra men het dier kan bemerken. Schef- 
202. — Fragor nc ftrepitus pedum , tingnlarumque tantus eft , inceleri progrejfu 
^ c Rtdices vel nitces collidantur i qualem ftrepituin articu lorum etimn in alee obfervavi. 
Hnt nFN Ransifer ^^ 97 ' “““ is opmerkelyk in het rendier , dat alle zyne been- 
deren en bvzonderlyk de gewrigten der voeten kraaken als of men nooten roerden , en zulk 
een fterk geluid maaken, dat men dit dier byna op zulk een verren afftaan kan hooren loopen, 
als het oog kan beryken het te zien. Regnard, tom, icr. pa^, 108, 
M 2 
