gó 
PE natuurlyke historie 
den eland op. yilces, cervus cornibus a cauiibus palmatis, carnucula 
ZTtturali. Syft. nat. ed. X. pag. 66. Daar is geen ander .middel om deze ver- 
fekering van den Hr. LiNNiEUs met onze ontkenning overeen te bren- 
gen, dan met te onderftellen, dat deze kwab of keelknobbel tot den man- 
netjes eland behoort , welken wy niet gezien hebben ; en zo dat waar is hadt 
deze Schryver daar niet een wezendlyk kenmerk voor de foort van moeten 
maaken, dev^l het wyfje daar van ontbloot is. Misfchien is deze kwab 
zelve eene ziekte , die onder de elanden gemeen is , eene foort van keel- 
kwab, of uitwendig keelgezwel zo als men weet, dat in zoramige ftreeken 
de menfchen hebben ; want van de twee figuuren , die G e s n e R (u) , van 
dit dier geeft, heeft de eerlle, die geen hoornen draagt, een groote kwab 
onder den hals, en aan de tweede, die een mannetjes eland vertoont, met 
zyne hoornen is geen kwab. 
In ’t algemeen is de eland een veel grooter en fterker dier dan het hert 
en het rendier (v ) , hy heeft het hair zo ruw , en het vel zo hard , dat een 
fnaphaanskogel daar nauwelyks door kan dringen (w). Hy heeft zeer He- 
vige pooten , met zo veel beweeging en fterkte , inzonderheid in de 
voorfe voeten , dat hy met eenen fchop een menfch of een wolf kan dooden , 
of zelfs een boom breeken. Men jaagt hem egter ten naaften by zo als wy 
het hert jaagen, dat is te zeggen, met gewold van menfchen en honden; 
men verzekert , dat , als men op hem fchiet of hem vervolgt , het dikwils 
gebeurt, dat hy zonder gekwetft of getroffen te zyn eensklaps neervalt (a:) , 
waaruit 
00 Gesner, quadrup. pag. i. e» 3. 
Cr) De eland overtreft het rendier veel in grootte , zynde gciyk aan de grootfte paarden ; 
de eland heeft daarenboven veel korter hoornen, dienvee palmen van de hand breed zyn en 
die ter zyde en van voren weinig takken hebben; zyne voeten zyn niet rond, vooral de voor-- 
fte maar lang , en hy flaat tiaar ruwelyk mede, hy doorfloot daar mede zelft de menfchen 
en de hondeti: hy gelykt niet beter naar het rendier in den kop, welken hy langer heeft met 
sroote en dikke lippen , die hem neérhangen. Zyne kleur is niet zo blank als die van het ren- 
dier maar trekt gclykelyk over het gcheele ligiiaam naar een zeer donker geel, met afchgrauw 
or^mPiiP-d- en als hv voorttrekc hoort men het geluid der gcwrigton van zyne beenen niet, ge- ' 
iTkv alle rendieren. Met één woord, al die het een en ander dier wél heeft befchouwd f’c 
/ pn il- verfcheidenmaal gedaan heb) heeft daar zo vecle verfchillcndheden in opgemerkt, dat 
men zig moet verwonderen, hoe ’er menfclicn kunnen zyn, die hen voor een en het zelfde 
dier opgeeveu. Schekker, pag. 3*°*. .... 
. fw) ungnla ferit ; quinquaginta mtUtana, de die perenrnt; cortum globium plun;- 
heiiin feve cludit. LiNN. Sypf. nat. t.d. X. pag. 67. ,» -De alee Haat met de hoef; loopt vyf- 
„ tig mylen in een dag af, en deszelfs vel is byna befland tegen een looden kogel.” 
(x) Na dat de jagt daags te voren in gereedheid gebragt was, waren wy nauweiyks een 
piftoolfchoot in ’t bofch geraakt, of wy zagen een eland, die voor ons uitloopende, plotfe- 
lyk nederviel zonder gefchooteu te zyn , of te hebben hooren fcliicten t welk my aan myn 
leidsman en tolk cleedt vraagen , hoe het bykwame dat dit dier zo gevallen was. Hy ant- 
woordde my, dat dit kwam van eene vallende ziekte, waaraan alle deze dieren onderhevig 
2Vn , om welke reden zy Elends genaamd worden , als of men zeide , elendige dieren 
en ware het niet onder de begunfllglng dezer ziekte zoude men moeite hebben om hen te krv- 
«■eii , gsly^ daania zag , dat de Noorweogfche edelman dezen eland in den 
aanval zyner ziekte gedood hadt. Naderhand vervolgden wy een anderen meer dan twee 
i-en lang , zonder hem te kunnen agterhaalen , en wy zonden hem nooit gekreegen heb- 
ben, wsre ky als de eerlle, van de vallende ziekte aangetaft en nedergeftort , na 
drie 
