VAN DE GAZELLE S. 
159 
genaamd Lebben. Op zommige plaatfen vangt men de wilde gazelles door 
middel van tamme , aan welker hoornen men een ftrik vafb maakt (a). 
De antilopes , inzonderheid de groote , zyn veel gemeener in Afrika dan 
in de Indiën ; zy zyn fterker en woefter dan de andere gazelles , van wel- 
ken men hen ligtelyk kan onderfchciden door de dubbelde buiging hunner 
hoornen, en omdat zy geen zwarte of bruine ftreep onder aan de zyden heb- 
ben. De middelbaare antilopes hebben de grootte en kleur van het damhert ; 
zy hebben de hoornen heel zwart {b ) , den buik heel wit , de voorfte beenen ’’ 
korter dan de agterfte, men vindt hen in groote menigte in de ftreeken van 
Tremecen, vanDngiiela, van Teil en van Zaara; zy zyn zinlyk en gaan 
niet nederleggen dan op drooge en zuivere plaatfen ; ook zyn zy zeer vaar- 
dig in ’t loopen, zeer oplettend op ’t gevaar, zeer waakzaam, zo dat zy in 
open plaatfen langen tyd van alle kanten rond kyken , en zodra zy een menfch, 
afzonderlyke benden of gezinnen trekken ; dnt elke bende uit niet meer dan vyf of zes befltiat , 
en van een enkel mannetje , dat zig door de kleur doet kennen, gevolgd wordt. Als men eene 
bende van deze gazelles ontdekt heeft, poogt men dezelve aan den luipaard te doen bemerken, 
wien men op een kleine kar vaft geketend houdt. Dit looze dier zet het ’er niet terllond op 
aan , om hen na te loopen , gelyk men zou mogen denken , maar hy draait ter zyde, zig 
verbergende en krommende om hen digt by te naderen, en dan te overvallen. En gelyk hy 
vyf of zes fprongen met eene oiigelooflyke fnelheid kan doen, zo Hort hy,als zy onder zyn be- 
reik zyn, daar op,venvorp hen, en verzadigt zig met hun bloed, inct het hart, en de lever;' 
maar zo hy zyn fprong raift, het geen vij dikwils gebeurt, blyft hy {laan: ook zoude hy 
vrugtloos poogen hen in te haaien, dewyl zy beteren langer loopen kunnen danhy. De 
ineefter of beflierder koomt vervolgens vriendelyk by hem , hem vleijende en Hukken 
vleefch toewerpende , en tcvwyl hy hem dus bezig houdt , zet hy hem de brillen op , die 
hem de oogen bedekken , ketent hem weder , en zet hem op de kar. Een dezer luipaards gaf 
ons op zekeren dag op onzen togt dit vermaak ’t welk veeie lieden Iwng maakte. Een troep 
gazelles kwam in ’t leger, gelyk dit dagelyks gebeurt, by geval trokken zy digt langs deze 
twee luipaarden, welken men gemeenlyk tot de gemelde j.agt gebruikte. Een derzelver, die 
geen bril op hadt , deedt zulk eene flerke poogiug . dat hy zyn keten verbrak , en zyn Iproiig 
deedc zonder evenwel iets te bekooraen. Dewyl deze gazelles egter niet wiften waar te vlug- 
ten , dewyl zy van alle kanten nageloopen en gejaagd werden , zo was ’er een , die wederom 
di»" by den luipaard moell langs trekken, dit dier in weerwil van de kameelen en paarden, 
die den weg grootelyks beleraraerdcn , en in weerwil van alles wat men vertelt , dat zy hunnen 
prooi eens geraift hebbende nooit weder daar op aan willen , Hortte hyzig daar op , en maakte ’er 
zig meefter van. Relntion de Tuevenot, tom. Jll, pag. iia. 
Cd) Wanneer men zigvan geen tamracn luipaard wil bedienen om gazelles te vangen , leidt men 
een tam mannetjes gazelle, om wiens hoornen men een touw met verfcheiden bogten en draaijen 
flingerr, welks beide einden onder den buik worden vaH gemaakt. Zodra men een gezelfchap van 
gazelles gevonden heeft, laat men dit mannetje los,hy gaat voort om zigby hen re voegen -het 
mannetje van de bende koomt te voorfchyn om het hen te beletten , en de\v7l de tegenHand 
dien hy biedt, alleenlyk met de hoornen gefcliiedt , zo miH hy niet zig met dezelve in het touw 
te verwarren, en aan zyn tcgeiikanter vaH te ïaaken , zo dat de jaager zig behendiglvk vm 
hem meeHer maaken en hem weglei-den kan. Maar het is moeijelyker de wyfjes te vaiwen 
Idem, ibidem Men gebruikt de tamme gazelle om de wilde te vangen, opdeze 
Men maakt hem ftrikken vaH aan de beide hoornen , vervolgens leidt men hem naar nLt- 
fen daar wilde zyn , en men laat hem _met de andere fpeelen en fpringen ; dus raaken zy 
met de hoornen aan hem vaH, en de wilde gazel e voelende , dat hy gevangen is, poogt 
zig los te rukken, en valt met dentammen ter aarde , waarop de Indiaanen hem ligtelyk onder 
hun geweld brengen. Foyage de la Boullaye le Gouz, pag, 247, 
Voyez VAfnque Marmol, tom, L pag, 53 . U Voyage de Shaw, tom. 1$ 
)tg. 3 >S> 3»6« 
