kalk- of fteenagtige ftof beftaat, die door die zamengegroeide fappen ge- 
kleurd, en met dezelve vermengd is; ik heb de ftof, die op de tanden, en 
die van den oofterfchen bezoard,met het mikroskoop befchouwd,en ik^heb 
de deeltjes van deze beiden kalkagtig of fteenagtig gevonden. 
Dezelfde vermenging van die deeltjes met verdikte fappen , die zig aan de 
tanden vafthegt , gefchiedt ook in de maag en in de darmen ; ik ben ge- 
neigd om te denken , dat zy daar de bezoards vormt door zig om eenige 
vreemde ftoffen,die daarin voor handen zyn, als om een kern vaft te hegten 
en om te winden ; zodra eene eerfte laag een kern omringt , is het alreeds 
een kleine bezoard ; met langs de wanden der maag of van de darmen te 
rollen wordt hetzelve glad gelyk de ftof, die de tanden bekleedt, glad wordt 
door de wryving der lippen , der wangen en der tong ; een tweede laag 
volgt op den eerften, geduurende de ruft van het dier, en andere omftan- 
digheden , die de beweeging van den bezoard verhinderen ; deze laag wordt 
glad , gelyk de eerfte , en de anderen worden na malkanderen op dezelfde 
wyze gevormd ; wanneer men een bezoard opent, ziet men dat die laagen 
van verfchillende diktens zyn , maar zy hebben allen ten naaften by dezelf- 
de gladheid op hunnen buitenkant. 
De gedaante der bezoarden hangt van die van hunne kernen af, voor- 
namelyk wanneer zy niet dan uit een klein getal laagen beftaan ; de mees- 
ten zyn rond of rondagtig , daar zyn ’er ook, die langwerpig , hoekig en van 
zeer onregelmaatige gedaanten zyn; hoe grootcr zy worden , hoe netter rond 
zy ftyten, omdat de meeft uitfteekende plaacfen meeft aan de wryving zynde 
bloocgefteld, de laagen daar minder dikte aanneemen, dan op de platte of 
holronde plaatfen. 
Wanneer de bezoard ophoudt nieuwe laagen te verkrygen, wryven en 
flyten de ouden af op de plaatfen, die het meeft bolrond zyn; als dan ziet 
men uitwendig hunne dikte en hunne zamenvoegingen , gelyk aan eeneonyx- 
agaat ; de bezoards verliezen dus niets van hunne hardheid in het lighaam 
van het dier, fchoon zy niet meer groeijen ; hoe kan men nu gelooven, ge- 
lyk K.®mpfer zegt, dat zy week worden , zig ontbinden en vernietigen, 
wanneer het dier verfcheiden dagen zónder eeten doorbrengt ? dezelfde 
Schry ver voegt ’er by , en met even weinig waarfchynelykheid , dat de be- 
zoard niet valt noch hard is in het lighaam van het dier , dat men denzelven 
daar integendeel week en gruisbaar uithaalt, gelyk het dooier van een ei, in 
heet water hard geworden ; dat om den bezoard in zyn geheel en in aflen 
zynen luifter te bewaaren, men denzelven in den mond houdt, om hem den 
tyd te geeven van hard te worden; het is ondertulTchen zeer zeker, dat de- 
zelve in het lighaam van het dier hard wordt, geduurende al den tyd zyner 
vorming, dewyl alle deszelfs laagen glad zyn op hunne buitenfte kanten; 
daarenboven met denzelven in den mond te houden , zoude men hem geene 
meerdere hardheid of gladheid geeven , dan hy in het lighaam van het dier 
zoude hebben kunnen verkrygen , dewyl men hem op nieuws op eene plaats 
zoude brengen , alwaar hy ten naaften by aan dezelfde hitte , en aan dezelfde 
vogtjgheid, zoude zyn bloocgefteld. Het koomt my voor, dat K^mpfer 
beter 
