zoo 
de natuurlyke historie 
naar de rundderen, door de lengte van den bek en door de fchikking van 
de beenderen des hoofds , waarin , gelyk als in de rundderen , het bekke- 
neel niet agter het voorhoofdsbeen overfteekt. Het zyn deze verfchillende 
betr^kingen van maakzel, gevoegd by de vergetelheid van zyn ouden naam, 
die in deze latere tyden aan de bubalus de zaamgellelde benaamingcn hebben 
doen geeven van bufelaphus, hert-ftier, bucula-cervina, koe-hinde; Barbary- 
fchekoe , enz. De naam van bubalus zelf koomt van bubulus,en is bygevolg 
genomen uit de gelykheid , welke dit dier in zommige opzigten met de 
rundderen heeft. 
De bubalus heeft een fmallen en gerekten kop , de oogen zeer hoog ge- 
pTaatft , het voorhoofd kort en fmal, de hoornen blyvende, zwart, dik, 
met ringen omvangen, die ook zeer groot zyn; de hoornen neemen hunnen 
aanvang zeer digt by malkander, maar vervi^yderen zig veel aan hun einde, 
zy zyn agterwaards gekromd, en gedraaid gelyk een fchroef, welker flagen 
van voren en van onderen verfleeten waren (c). Hy heeft de fchouders 
verheven , zo dat zy een foort van bult op den fchoft maaken , de ftaart is 
omtrent een voet lang , en aan zyn einde met een kwall grof hair voorzien ; 
de ooren zyn gelyk aah die van den antilope. K o L b e (d) heeft aan dit 
dier den naam van Eland gegeeven , fchoon het denzelven niet dan in een 
zeer oppervlakkig kenmerk gelykt. Het hair van den bubalus is , gelyk dat 
van den eland , dunner aan den wortel dan in ’t midden en aan ’t eiiide ; dat 
is aan deze twee dieren byzonder , , want by byna alle viervoetige dieren is 
het hair aan den wortel dikker dan in ’t midden en aan de punt ; dit hair 
van den bubalus is ten naaften by van dezelfde kleur als dat van den eland , 
fchoon veel korter, minder gevuld, en zagter; dit zyn de eenigfte gelyk- 
heden van den bubalus met den eland ; in al het overige verfchillen deze 
twee dieren volftrekt van malkanderen. De eland heeft een breeder en 
zwaarcr ftel van hoornen gelyk dat van ’t hert , en die hoornen vallen zelfs 
jaarlyks af en vernieuwen zig. De bubalus daarentegen heeft hoornen , die 
niet afvallen, die geduurende het gehecle leven groeijen , en die in fatfoen 
en weefzel gelyk zyn aan die der gazelles. Hy gelykt daar ook naar in de 
geftalte des lighaams , in de ligtheid van den kop , de verlenging van den 
hals, en de piaatfing der oogen, der ooren, en der hoornen, en in het 
maakzel en de lengte van den ftaart. De Heeren van de Akaderaie der 
Weetenfehappen, aan welken dit dier was vertoond, onder den naam van 
Earba- 
(O Zie de afbeelding van het geheele dier in de Mémoim pour feruir i CHiJlohe des Ani~ 
maux. Part. II pag. 24. PI. XXXIX . — Zie ook de afbeeldingen van het geraamte en de 
koppen van den bubalus in dit deel PI. XXXIX en XL. 
De Afrikaanfdie Eland..... Zyn kop, die zeer fraai is, gelykt naar dien van ’t hert, 
maar is kleiner naar evenredigheid van ’t lighaara ; hy heeft hoornen van omtrent een voet leng- 
te; by den kop zyn zy oneffen, maar aan de einden zyn zy regt, glad, en puntig. 2yn hals 
is los en fraai ; het bovemt kaakebeen is iets grooter dan het onderft ; zyne beenen zyn dun en 
lang, dl zyn ftaart heeft omtrent een voet lengte; het hair, waarmede zyn lighaam is bedekt, 
is zagt , glad , en van een afchgrauwe kleur Een Afrikaanfche eland weegt omtrent vier- 
honderd pond. Defcription du Cap de Bonne-efperance , par Kolbe, tom. III. tap. 4. 
