VAN DEN I N D I S C H E N R H E B O K.‘ zo^ 
met het vel , maar op eene wyze , dat het oog hen zo gemaklyk kan vol- 
gen als het gevoel hen kan ontdekken , want zy maaken op da beenderen , 
daar zy aan gehegt zyn, een rand van een vingerbreed hoogte. Boven 
aan den kop gekomen neemen zy eene andere rigting;zy verheffen zig lood- 
regt boven het voorhoofdsbeen ter hoogte van drie duimen , zonder dat het 
vel, ’t welk hen van alle kanten ojnringt, Jien verlate. Op die hoogte kry- 
gen zy het geen men fchyven .of knobbels in de herten noemt. Deze kroo- 
nen het vel, ’t welk van onderen overblyft. Uit het midden dier fchyven 
vervolgen de lioornen op te klimmen, maar ongelyk. De linker hoorn ver- 
heft zig tot de hoogte van drie duimen en is gekromd aan zyn einde, dat 
in een punt uitloopt ; zy brengt , bykans onmiddelyk boven de fchyf , een 
fcheutje voort , dat voorwaards gerigt en een half duim lang is. De regter 
hoorn heeft flegts twee en een half duim lengte, en daar komt een fcheutje 
uit voort, dat nog kleinar is dan dat van de linker, dat eene agterwaard- 
fche rigting heeft. De afbeelding, dienaar het leevend dier gemaakt is , 
vertoont alles zo als ik het befchryf. Deze hoornen zyn zonder baft , glad , 
en van eene witte kleur, die een weinig naar het geele trekt. Zy hebben die 
kleine knobbeltjes of pareltjes niet gelyk de hertshoornen , en zyn dus ook 
zonder gooten. 
Dit dier heeft niet zeer lang in dit land_ geleefd, en daar is geen blyk van 
zyn ouderdom gevonden ; dus weet ik niet of hy zync hoornen zou heb- 
ben laten vallen, gelyk onze rhebokken? en of die, welken hyhadt, nog 
maar in de beginzelen waren, en grooter, en meer getakt zouden gewor- 
den zyn. 
Zo men dat gedeelte, ’t welk zyn oorfprong heeft by den fnuit, dat zig 
onder het vel van het aangezigt uitftrekt, en dat ’er tot aan de fchyf toe 
mede bedekt blyfe, als een gedeelte der hoornen bcfchouwt, kan men niet 
twj-ffelen of die hoornen zuilen beftendig zyn, en in dit geval zal dit dier, 
even als de giraffe een zeer aanmerkelyke uitzondering verfchaffen , in de 
klaffe dier dieren , die volle lioornen hebben. 
Maar men weet dat de hoornen der herten, der damherten, en der rhe- 
bokken , ruften of dragen, op twee verhevenheden van het voorhoofds- 
been. In onzen indiaanfehen rhebok zyn die uitfteekzels veel verhevener 
knobbels, welker verlengingen zig tuffehen de oogen tot aan den fnuit uit- 
ftrekken , en zig fterk op de neusbeenderen voegen, zo zy zig daar zelfs 
niet mede vereenigen , en één lighaam mede maaken j want welke pooging 
ik gedaan hebbe , om dwarfch door het vel een fyne punt tuffehen beiden 
te brengen , is het my onmogclyk geweeft dit uit te werken. Dewyl de 
overblyfzels van dit dier my niet toebehooren , fpeet het mygeene vergunning 
te kunnen krygen , om het vel, dat deze beenderen bedekt, weg te nemen en 
nauwkeurig te onderzoeken wat ’er van de voorgeftdde gedagte wezen mógt. 
Hoe het zy, dit dier kan de hoornen zo gemaklyk afleggen als het hert, 
dewyl zy boven op deze verhevenheden geplaatft zyn^ en de fchyven niet 
XIJ Deel. D d 
