410 
de natuur lyke historie 
fterker aan dit fteunpunt vaft zitten dan in de andere dieren, diejaarlyks 
hunne hoornen verliezen. Dus ben ik zeer geneigd te denken, dat ons 
dier dezelve ook verliefl. Maar het geen wy met zekerheid kunnen aan- 
merken is , dat dit zonderling maakzel eene byzondere foort formeert in de 
klafle der herkaauwende dieren , en niet eene enkele verfcheidenheid, 
gelyk de cucuacu - apara van Brazilië {a ) , die ten naaften by van dezelf- 
de grootte is. 
In het midden van het voorhoofd , tuflchen de twee verlengingen der 
knobbels of verhevenheden , daar ik flraks van gelproken heb , is een 
zagt, gerimpeld , en veerkragtig vel , in welks vouwen men eene fclierag- 
tige zclmandigheid bemerkt, waaruit eene ftoffe vloeit, die reuk heeft. 
Daar zyn agt fnytanden in het onderfte kaakebeen , en zes baktanden 
aan weerswde der kaakebeenen. Daar zyn daar te boven twee haaken in 
het bovenite kaakebeen , gelyk by ’t hert, die in den rhebok van Europa 
niet gevonden worden. Deze haaken werpen zig min of meer naar buiten 
en maaken een ligten indruk op de onderfte lip. 
Hy heeft fchoone, wel gefpleeten, oogen; beneden dezelve zyn twee 
traangooten , die zeer opmerkelyk zyn , door hpre grootte en diepte, 
gelyk die van ’t hert. Deze traangooten , die in den rhebok ontbree- 
ken, met zyne twee haakswyze tanden, deeden my vroeger zeggen, dat 
ons dier meer trekken van gelykheid met het hert, dan met den rhebok 
vertoonde. 
Hy heeft eene zeer lange tong ; hy bediende zig daar niet flegts van om 
zyne traanputten te zuiveren, maar ook zyne oogen fchoon te maaken, en 
zoratyds bragt hy zyne tong nog verder. 
Zyne ooren hebben drie duimen lengte, zy zyn geplaatft op een half 
duim afllands van het onderfte gedeelte der verhevenheden , daar de 
hoornen op draagen. Zyn Haart is zeer kort , maar vry breed , hy is 
wit van onderen. 
Het geheele maakzel van dit dier hadt dezelfde bevalligheid en dezelfde 
fraaiheid , ak dat van onzen gewoonen rhebok ; hy fcheen evenwel rykely- 
ker uitgedofcht en levendiger te zyn. Hy hieldt ’er niet van, dat zy, wel- 
ken hy niet kende , hem aanraakten ; hy nam egter wat zy hem aanboden ; 
hy at brood , geele wortelen , en alle foortp van gras. Hy was in een 
park, alwaar hy in de maanden maart en april togtig wierdt. Daar was een 
vvyQe van een axis by hem , ’t welk hy veel plaagde om het te dekken , maar 
hy was te klein om zyn oogmerk te kunnen bereiken. Hy Hierf geduuren- 
de den winter van i779.- 
Zie hier deszelfs afmeetingen: 
voeten, duimen , lynen. 
Lengte des lighaaras , van het einde van den fnuit tot den 
oorfprong van den ftaart . , , 2, 7. o. 
Hoogte van hec voorflel . , " i. 4. o. 
Zie biadz. 21 5 . van dit deel. 
