254 de natuurlyke historie. 
babirouiTi , gelyk in de andere dieren , in het hovend kaakebeen alle de kaft- 
jes insgelyks naar onderen open zyn, zowel ten opzigte van de baktanden 
als van defnytanden, terwyl alleen de kaftjes dier twee groote flagtanden 
daarentegen opwaards gekeerd zyn, (zie de figuur PI. LI) en zy befloten 
daaruit , dat , dewyl het wezendlyk kenmerk van alle de tanden van het bovenft 
kaakebeen was naar beneden te loopen , deze flagtanden , die zig naar boven 
rigten, niet onder het getal der tanden gefteld konden worden, en dat men 
dezelve als hoornen moeft befchoiiwen. Maar die Natuurkundigen hebben 
zig vergift; de plaatfmg of rigting zyn flegts omftandigheden van de zaak, 
en maaken het wezen niet uit. Deze flagtanden , fchoon geplaatft op eene 
wyze ftrydig met die der andere tanden , zyn egter niet minder tanden ; het 
IS alleenlyk eene byzonderheid in de rigting, die de natuur der zaak niet 
veranderen , noch van een waaren hondstand een valfchen hoorn van yvoor 
maaken kan. 
Deze groote en vierdubbele tanden geeven aan deze dieren een vreeslyk 
voorkooraen; zy zyn egter miflehien minder gevaarlyk dan onze wilde zwy- 
nen; zy gaan zelfs by troepen, en hebben een fterken reuk, die hen ont->’ 
dekt , en maakt dat de honden daar met goeden uitflag op jaagen. Zy knor- 
ren (è) verfchriklyk , verweeren zig en kwetfen met de onderfte tanden, 
want de bovenlle zyn hen meer hinderlyk dan voordeelig. Schoon ruw en 
woeft, gelyk de wilde z\yynen , laaten zy zig ligtelyk temmen, en hun vleefch, 
dat zeer goed te ceten is, bederft in korten tyd; gelyk zy ook een fyn hair 
en dun vel hebben, zyn zy niet beftand tegen de tanden der honden, die 
daar liever op jaagen, dan op de wilde zwynen, en hen ligtelyk afmaaken; 
zy hegten zig aan takken met de bovenfte flagtanden (c) , om hun hoofd 
te laaten ruften of om overeind te flaapen : dat gebruik hebben zy gemeen 
met den olyfant, die, om te flaapen zonder te gaan liggen , zyn hoofd on- 
derfteunt door het einde zyner flagtanden te fteeken in gaten, welken hy ten 
dien einde in den muur van zyn verblyf uitholt (d). 
De babiroiiffa yerfchilt nog van het wild zwyn in zyne natuurlyke neigin- 
gen; hy voedt zig met groenten en boombladeren, en zoekt niet in de tui- 
nen te dringen om peulvrugten te bekooraen ; terwyl in dat zelfde land het 
wild zwyn leeft van wilde vrugten, van wortelen, en dikwils de tuinen ver- 
weeft. _ Daarenboven vermengen deze dieren , die eveneens by troepen loo- 
pen, zig nooit onder malkanderen ; de wilde zwynen gaan aan den eenen 
kant, de babiroulTa’s aan den anderen ; deze laatile gaan vaardiger en lig- 
ter , zy hebben een fyner reuk , en zetten zig dikwils tegen de boomen over- 
eind , om de honden en jaagers van verre te ontdekken ; als zy lang en zon- 
der tulTchenpoozing vervolgd worden ; gaan zy zig in zee werpen, alwaar 
zy,met zo veel gemak zWenimende als de endvogels, en eveneens onderdui- 
kende, zeer dikwils aan de jaagers ontkoomen , want zy zwemmen heel lang, 
en gaan dikwils van het een eiland tot het ander over. 
P? Pag. 340. — Pis ON, J^ppend. in Bene, pag. 6 r. 
tnd. Onent. par Franc. Valentin, Vei. III. pag. aö8. 
Qï) Zie deze byzonderheid m de hiftorie van den Olyfant , in ’t XI deel van dit Werft. 
