VAN HET S T E K E L-V A R K E N. 
271 
geen derzelver natuurlyke gebruiken betreft. Wjr weeten alleenlyk uit het 
getuigenis der Reisbelchryveren en van lieden, die deze dieren in de dier- 
gaarden hebben opgepaft , dat in den ftaat van huiflelykheid het ftekel- 
varken noch wreed , noch woeft is ; dat het alleenlyk naary verig is over zy- 
ne vryheid, en met behulp zyner voortanden, die fterk en fcherp zyn, ge- 
lyk die van den béver, het hout doorkauwt en de deur van zyn verblyf lig- 
telyk opent (ƒ). Menweetook,datmenhemgemaklyk kan voeden metkruim 
van brood , met kaas en vrugten ; dat hy in den ftaat van vryheid van wor- 
tels en wilde graanen keft; dat hy in een tuin kunnende koomen,. daarin eene 
groote vernieling aanrigt , en de peulvrugten greetig inflaat ; dat hy , even 
als de meefte andere dieren , tegen het einde van den zomer vet wordt, en 
dat zyn vleefch, fchoon wat laf, niet kwaad te eeten is. 
De gedaante , de zelfftandigheid en de geleding der ftekels van het ftekel- 
varken betragtende , ontdekte men ligtelyk , dat het fchagten van pennen zyn , 
waaraan niets dan de baard of veer ontbreekt , om waare pennen te zyn; 
ten dezen opzigte maakt het de fchaduwing tuffehen de viervoetige dieren 
en de voo-elen; die ftekels, vooral die, welke naby denftaartzyn, maaken- 
geluid do^r tegen malkanderen te flaan, terwyl het dier gaat; het kan de- 
zelve beweegen door de famentrekking van de vel - fpieren opregten , ten 
na^enby gelyk de pauw of de kalkoen de veders van hunnen ftaart opzet- 
ten. De fpier van het vel heeft dan dezelfde kragt, en is omtrent even- 
eens gemaakt in het ftekel-varken en in zommige vogelen. Wy vatten deze 
betrekkingen en overeenkomften , fchoon V17 vlugtig , gaarne aan ; het is 
altyd een fteunpunt veftigen in de Natuur, die onze kennis ontwykt, en die 
door de vreemde famenvoeging haarer voortbrengzelen hen , die haar zoeken 
te doorgronden , fchynt te willen belpotten.. 
rf'x hebben ftekel-varkens in Guinéè,zy groeijen rot de hoogte van twee, of tw’ee en 
een half voet en zy hebben zulke fterke en fcherpe tanden , dat geen hout daar tegen beftand 
is’ ik zettede eens één >n een ton, my verbeeldende , dat hy daar wel bewaard zoude zyn, 
maar in den tyd van eenen nagt wift hy denzelven door te knabbelen , en daar uit te raakeii. Hy 
maakte het gat zelfs in ’t midden , alwaar de duigen nog meer buitenwaards gekromd zyn.- 
Vofagc dc Boswan, ®53* 
