VAN DEN HOND. 
123 
iTien daar toe gehouden hadt, die thans driftig en nog nooit gedekt was; en, de- 
wyl zy niet by den vos bly ven wilde , zo koos men de party om haar terzelfder 
plaatfe aan den band te leggen, en hun beiden rykelyk te eeten te geeven : de vos 
beet of mishandelde haar niet; geduurende tien dagen, die zy"te lamen blec' 
ven, was’ergeene de minde kibbelery, des nachts, noch des daags, noch op de 
uuren, dat zy te eeten kreegen ; de vos naderde zelfs vry gemeenzaam, maarzo* 
drahy zyn makker naby genoeg gerooken hadt, verdween het teken van verlan- 
gen , en hy keerde droevig naar zyn hok te rug; d;iar viel derhalven geene koppe- 
ling voor: toen de ritzigheid van deze teef over was, ftelde men in de plaats van 
haar, eene andere die eerftritzig was geworden, en vervolgens eene derde en eene 
vierde ; de vos behandelde haar allen met dezelfde zagtigheid , maar ook met de- 
zelfde onverfchilligheid j encindelyk, om my te verzeekeren of het denatuurlyke 
wederzin, of dellaat van vrees waarin hy gehouden wierdt , wezen raogt, die hen 
wederhieldt te koppelen , liet ik hem een wj'fje van zyne foort brengen, hy dekte 
het op denzelfden dag meer dan eeiis , en wy vonden , hetzelve eenige weeketi 
daarna ontleedeirde, dat het bezwangerd was, en vier vosjes geworpen zou heb- 
ben, men boodt insgelyks aan den anderen mannetjes -vos verfcheiden ritzige tee- 
ven na malkanderen aan , men befloot dezelve met hun in eene plaats alwaar zy los 
liepen : daar was geen haat of liefde tuflchen hen , daar vielen geene gevegten of 
liefkoozingen voor , en deze vos IKerf, na verloop van eenige maanden , van af- 
keer of verveeling. 
Deze proeven leeren ons ten minften , dat de vos en de wolf niet geheel van 
dezelfde natuur zyn als de hond; dat die foorten niet flegts verfchillende , maar ook 
afgezonderd en verre genoeg van malkanderen verwyderd , zyn om dezelve niet 
by malkanderen te kunnen brengen , ten minften niet in deze kliraaaten; dat, by- 
gevolg, de hond zynen oorlprong niet heeft van den vos of den wolf, en dat de 
Naanftyftmaakers (a) die deze twee dieren niet dan als wilde honden befchouvven , 
of die den hond alleenlyk neeraen voor een wolf of een vos, die tam geworden is, 
en die hen alle drie den gemeenen naani van hond geeven, zig zeer bedriegen om- 
dat zy de Natuur niet genoeg raad gepleegd hebben. 
Daar is ,in heeter kliraaaten dan het onze, eene foort van woed en wreed dier, min- 
der van den hond verfchillende dan de wolf en de vos daar van verlchillen : dit dier, 
’twelk adive, of chacal, of jakhals, geheeten wordt, is doorzommige Reizigers 
opgeraerkt en vry wél befchreeven; men vindt het in grooten getale jn Afia en in 
Afrika, in den omtrelt van Trebifondc (^) , rondom den berg Kaukalbs, in Min- 
grelie (c ) , in Natolie (aQ , in Hyrkanie (e), in PerGe , in de Indiën , te Suratte ( /}, 
te Goa, in Guzuratte, in Bengalen, in Kongo (g), in Guinee , en in verfcheiden 
andere plaatfen; en fchoon dit dier door de Inboorlingen des land, alwaar het ge- 
(o) Cafu's cauda (JtniJlrorfum ) recurva de hond met den fiaart ter linkerzyde gekromd, de 
hond; Canis cauda incurva; de bond met gekromden Haart, de wolfj Canii cauda 
reSa , de bond met een regten Haart , de vos, Link^i Syji. Natura. 
(6) de Gemelli Careri, Paris 1719. Tam. I. pag. 419. 
(c) Foyuge de Chardin, Londres i68ö. pr.g. 76. 
Cd) Fbyage de Domont, La Haye 1699. Tom. ly. pag. 28. 
(e) l^oyage de CaARDiN , Ainfterd. 1711, Tm. II. pag. 29. 
(ƒ) Aiyag-e d’IkniQO de Biervillas, Paris 1736. fart. I. pag. 178. 
(s) Poyage de Bosman, pag. 241, 331 00332. Foyage du P. Züchel, 'Capueyn, pag. *93- 
