124 DE NATUUR LYKË HISTORIE, 
vonden wordt, als een wilde hond wordt befchouwd, enlchoon zyn naara zelf dit 
aanduidc, zullen wyegter, dewyl het zeer twyffelagcig is of het zig met de hon- 
den vermenge , en of het met hun kan teelen en vóórtbrengen , zyne hillorie af- ' 
zonderlyk geeven , gelyk wy ook die van den wolf, van den vos , en die van alle 
andere dieren, die zig niet met malkanderen vermengende zo veels afzonderlyke 
en afgefcheiden foorten maaken , op haar zelve geeven zullen. 
Ik beweer ondertunchen niet op eene beQiflende en volftrekte wyze, dat de adi» 
ve, en zelfs de vos en de wolf, nooit, op geen tyd, in geen klimaat, vermenging 
met de honden gehad hebben : de Ouden verzekeren dit al te ftellig , om daarom- 
trent, niettegendaande de bewyzen, welken ik heb bygebragt, eenige twylToling 
te hebben; en ik erken, dat ’er meer dergelyke proeven noodig zouden zyn, om 
eene volkoraene zekerheid wegens dit Ihik tekrygen: Aristoteles, wiens ge- 
tuigenis ik zeer geneigd ben te eerbieden, zegt naauwkeurig, Qa) „dat de dieren, 
„ die van vcrfchillende foorten zyn, zig zeldzaam vermengen; dat het ondertus- 
„ fchen zeker is, dat dit onder de honden, de voflen, en de wolven, gebeurt; 
„ dat de [ndiaanfehe honden van een ander, dergelyk wild beelVen van een hond 
„ voortkomen”. Men zoude kunnen denken, dat dat wild becH:, waaraan hygeen 
naam geeft, de adive is; maar hy zegt op eene andere plaats (l>), dat deze Indiaan- 
fche honden voortkomen uit de vermenging van een tyger en een hond , het geen 
my nog moeijelyker voorkomt te geloo ven, omdat de tyger van eene meer ver- 
fchillende natuur cn gedaante is dan de wolf, de vos, of de adive: ook moet 
men erkennen, dat Aiustoteles zyn eigen getuigenis ten dezen opzigte IcHynt 
te verzwakken; want, na gezegd te hebben , dat de Indiaanfche honden van een 
wild beeft voortkomen, ’t welk naar den woif of naar den vos gelykt, zegt hy 
elders, dat zy van den tyger komen, en zonder te bepaalen of het van den tyger 
en de teef, of van den hond met de tygerin zy, voegt hy ’er alleenlyk by „ dat 
dit niet altoos gelukt, maar die vermenging in de derde dragc eerll vrugtbatr is; 
„ dat ’er uit de cerfte nog niet dan tygers geboren worden; dat men de honden 
„ ergens in de woeftynen vaftbindc, en dat zy, zo de tyger niet ritzig zy, dikwils 
verflonden worden; dat de reden, waarom Afrika zo veele zonderlinge' fchepzels 
„ on monfters voortbrengt, deze is, omdat daar zeer weinig water wordt gevon- 
,, den, tctwyl er eene groote hitte heericht, waardoor de dieren van verlchei- 
„ den foorten malkanderen dikwils in dezelfde plaats aantreffen om te drinken , 
„ dat zy zig daar gemeenzaam maaken, koppelen, en voortbrengen”. Dit alles 
komt my voor giffing, onzeker, cn al te verdagt, te zyn, om daar geloof aan te 
flaan, want hoe meer men de natuur der dieren gadeflaat, hoe meer men ziet, dat 
het zekerft kenmerk om dezelve te beoordeelen, de natuurlyke ingeeving is; het . 
oplettendft onderzoek der inwendige deelen ontdekt ons niet- dan de grove ver- 
fcheidenheden : het paard en de ezel, dia malkanderen, ten opzigte van het maak- ■ 
zei der inwendige deelen, volmaakt gelyken,zyn egter dieren van eene verlchillen- 
dï. natuur; de ftier, de ram, en de bok, die, ten opzigte vanhet inwendt^ maak-, 
zei van alle de ingewanden, nerga;ns in verfchillen van malkanderen, zvnl'oorten, . 
die nog verder van malkanderen verwyderd zyn dan de ezel en het paard, en liep.t 
(«) Aristoteles de Generat. Animal. lib. II; cap. 5= 
(b) Idem Hiji, Animal, lib, VIII, cap, 28. . 
