BESCHRYVING VAN DEN HOND. 
onderfte zyde van vyf lynen : daar was op deze zyde flegts een zeer klein uitfleek- 
zel, tennaaftenby van dezelfde gedaante als in het varken. 
De tandvormige Ipil van het tweede wervelbeen gelykt naar die van het varken 
maar dezelve is een weinig naar omhoog gerigt ; dit wervelbeen is langer dan de 
vyf volgende; het was een en een halven duim lang, in eene regte lyn gemeeten 
van het agterll eind des uitfteekzels van de onderfte zyde tot aan het midden der 
bafis van de fpil, twee duimen vier lynen van het eind der agterfte geleedendeuit- 
fteekzelen tot aan het voorll: eind van het doornagtiguitlleekzel, en insgelyks twee 
duimen vier lynen in eene fchu nfche lyn gemeeten van het eind der agterfte gclee- 
dende uitlleekzelen tot aan den onderllen rand van de bafis der fpil; het doornagtif»" 
uitfteekzel w^ in de gedaante van een kam gemaakt ^ gelykin het paard, den fhert 
enz, maar minder bolrond over de lengte van zynen bovenden rand : het was een 
halven duim hoog, en twee duimen twee lynen breed van voren naar aneren: 
de volgende wervelbeenderen hebben het lighaam van ongelyke lengte ; dat vaii 
het derde is het langft, en in de overigen is hetzelve minder lang, naarmaate zy 
digter by het zevende ftaan , wiens lighaam het korft van allen is ; het derde wer- 
velbeen was dertien lynen lang van het agterft eind der onderfte zyde van het li»- 
haam tot aan het begin van de bolrondheid der onderfte zyde, en het zevende lle<>”s 
negen lynen. ^ 
Het langft doornagtig uitfteekzel was dat van het zesde wervelbeen; het was 
tien lynen hoog, vier lynen breed, en twee lynen dik ter dikfte plaats: dat van 
het vierde wervelbeen was het kortft en het dunft, maar het breedft aan zyn be- 
gin; het was vyf lynen hoog en zes lynen breed aan de bafis; de dwaïfclae uk- 
fteekzels waren naar evenredigheid minder breed dan in het varken; zy hadden in 
het derde, vierde, en vyfde wervelbeen twee takken, ée'a naar voren en één 
naaragteren: de een dezer takken zat boven den anderen, in liet zesde wervel- 
been , en de onderfte (G) was breeder dan in de overige wervelbeenderen : de 
dwarfche uitfteekzels van het zevende maakten geene twee takken : daar zaten aan 
de twee laatfte wervelbeenderen geene uiifteekzels gelyk aan het derde, vierde, 
en vyfde; de omtrek van den hals, op het zesde wervelbeen, dat het dikft is, 
gemeeten , was van zes duimen en een halven. 
Het gedeelte der ruggraat, dat uit de wervelbeenderen van den rug bsftaat,was 
tien duimen en^ een halven lang : de wervelbeenderen zyn ten getale van dertien , 
gelyk in den (tier, den rara, den bok, enz; de doornagtige uitfteekzels der tim 
eerlle wervelbeenderen 'waren langer, en minder agterover geboogen, nSarmaate de 
wervelbeenderen meer naar voren geplaatft waren, de doornagtige uitfteekzels der 
drie laatfte wervelbeenderen waren het minft lang, en derzclver rigting vertikaal : 
het doornagtig uitfteekzel van het eerde wervelbeen was twee duimen eene lyn 
hoog ; dit was ook het hoogft van allen : dat van het elfde wervelbeen was llegts 
zes lyncii hoog, en dit was het korft: dat van het tweede wervelbeen was zes ïy- 
nen breed, en het breedft van allen: dat van het elfde wervelbeen was flegts twee 
lynen breed aan het eind, ook was dit het fmalft uitfteekzel: het lighaam der agt 
eerde wervelbeenderen was (Tegts omtrent agt lynen lang, dat der anderen was 
een weinig langer , en in het laatft was het lighaam tien lynen lang. 
Daar waren negen waare en vier valfche ribben aan ydere zyde; de lengte der 
cerftc waare ribben was van drie duimen, en de breedte van hun onderft eind van 
