BESCHRYVING VAN DEN HOND. 
171 
itnidden van zyne lengte gemeeten, was van twee duimen drie lynen; hetonderft 
eind was eenen duim breed, en negen lynen dik. 
Het kuitbeen was , in eene omgekeerde reden van dat van het varken , dunner 
aan zyu bovenft dan aan zyn onderft eind, dat aan het fcheenbeen, ter halver leng* 
te van hetzelve, valt zat: het kuitbeen was zeven duimen lang, en vyf lynen 
:breed aan zyn bovenft eind; het hadc zeven lynen omtrek ter dunite plaats, cn zes 
Jynen breedte aan zyn onderft eind. 
De voorhand van den hond bcftaat uit zeven beenderen; daar zyn flegts drie 
beenderen in den eerften regel, en evenwel kan dezelve, wegens de plaatling der 
beenderen^ met den eerften regel der voorhand van het varken vergeleeken worden, 
Ichoon ’er by dat dier vier in denzelven zyn, omdat het eerfte been in den hond 
de plaats onder het rtnialbcon bcfclcpdt, welke niet die der twee eerüren in het var« 
ken overeenkomt; het tweede been in den hond zit, gelyk het derde been in het 
varken, onder de ellepyp, maar het is langer, en ftrekt zig even laag uit, dan het 
been van den tweeden regel ; het derde been van den hond komt met het vierde 
van het varken overeen, maar het heeft eene verfchillende gedaante, die eer rol- 
rond dan haaks wyze is; het is agter het derde geplaatft, en fleekt naar agteren 
uit. 
De vier beenderen van den tweeden regel zyn ten zelfden getale in den hond als 
in het varken , zy hebben ook ten naaftenby dezelfde plaatfing: het eerfte zit bo- 
ven het eerfte been der agterhand, hetwelk het varken niet heeft; het tweede en 
het derde been des tweeden regels van de voorhand zitten in den hond boven hcc 
tweede en het derde been der agterhand, en het vierde been van den tweeden re- 
gel der voorhand boven het vierde been en een gedeelte van het eind des vyfden 
beens van de agterhand; want het ander gedeelte heeft het derde been van den 
eerften regel dér voorhaml boven zig. 
De voorvoet van den hond gelykt ten naaftenby naar den voorvoet van het varken 
door bet kootbeen , het hielbeen , het fchipbeen, het teerlingbeen en het eerfte wig- 
gebeentje; maar hy verfchilt daar voornamelyk van door de plaatfing van het twee- 
de en derde wiggebeentje; dit laatft is in verfchillende individu’s van de foort van 
den hond verlcheiden in grootte en gedaante : die verfcheidenheid komt zonder r 
twyfel daar van , dat alle lionden niet hetzelfde getal beenderen in den navoer , en ■* 
vingers aan de agterfte voeten hebben; tot hier toe heeft men geloofd dat deze dieren 
flegts vier vingers (<?) aan dezelve hebben ; maar ik heb gevonden dat ’er veele 
zyn die ’er vyf hebben, of ten minften meer dan vier: de vinger, dien men in 
zommigen geheel of gedeelrelyk meer uf minder vindt, is de duim; in zoramige 
individu’s is het eerfte been van den agtervoet , fig. i PI. Lil ,) en de beide 
regels C) van den duim even wel gemaakt, wat de gedaante en de grootte be- 
treft, als de andere beenderen van den agtervoet en van de vingeren ; onde. tuflehen 
is dit niet waar in alle honden , die vyf vingers aan de agtervoeten hebben ; ik heb 
’er gezien, in welken het eerfte been (A, fig. 2 ) van den agtervoet zeer klein was, 
kwalyk gemaakt, en waarin hetvan den agtervoet af zat: de beide regels (5 C) van den 
duim,fchoon grooter en wel gemaakt , hadden geene grootte die evenredig was aan die 
(«) Liiïnjei Syjiema Nature, Carüs .... ptder 5-4. curforii, pag. 65. PariCis 1744. 
Y a 
