V A N H E T H E R T. 
zouden alleen op ’t gezigt af moeten : nademaal de herten in dit jaargetyde , in 
nunne gewoone verblyfplaatfen , geen genoegzaamen voorraad om te eeten (g) 
vinden , komen zy uit dezelve te voorfchyn, en vertonnen zig in ’t open veld, 
zoekende de kreupelbofchjes , het hakhout , en zelfs de zaailanden , op : omtrent 
de maand december begeeven zy zig tot kudden, (Jj) en als het üerk vrieft zoe- 
ken zy eene Ichuilplaats , onthouden zig digt by een , en verwarmen malkander 
met hunnen adem; by het afloopen van den winter vervoegen zy zig aan de 
buiten-kanten der wouden en boflchen, en op de koorenlanden. In het voorjaar 
verhezen zy de hoornen (/), deze vallen van zelve af, of zy ontlaften ’er zig 
van door eene kleine pooging, die zy doen, om dezelve even tulTchen boomtak- 
ken te knellen; zelden gebeurt het, dat zy beiden gelyk afvallen, dikvvils ver- 
loopt er een dag of twee tufichen het verlies van de eene en de andere zyde ; de 
oude herten werpen het eerft hunne hoornen af, tegen het einde van febmarv of 
het begin van maart : dit komt den herten van zeven jaar niet over dan in ’t mid- 
den of inclaatfl: van maart; die van zes jaar ondergaan die verandering in april, 
de jonge henen, en die tweejaaren bereikt hebben, of de fpiefiers, omtrent het 
midden en in het einde van may ; hoewel ’er op dit Huk veele uitzonderingen zyn, 
en men ziet zomtyds dat de oude bo«ten dc hoorns laater verwidèlen dan de ion- 
ge; in ’t kort .«riimierrng op den kop der herten gefdiiedt vroe<rer wan- 
neer^de winter zagt is, en gaat laater toe, zo dezelve Itreng en laVuurem 
afgeworpen, fcheiden zy vaneen, de 
jongen blyven alleen by elkander; zy onthouden zig dan niet in ’t dieoft der 
wouden, maar kiezen de open velden, de kreupelboilchen , en het hakhout, waar 
ze den gehcelen zomer doorbrengen , tot dat hun hooflfieraad weder volgroeit is 
en in dezen tyd loopen zy met den kop voorwaard.s overgebogen uit vreeze van 
dien te Hooien, dewyl hun kruin zeer gevoelig is, en zy b\vTdit LT tot 
hunne hoorns den volen groa weder gekrengen hebben: omtrent het^ midden 
van may IS het gewei der oude herten nauwelyks lulf volwaHèn en in ’t LTh van 
july eerll volgroeid : ’t gewei der jonge herten hater afvallend’e komt ook hater 
weder m Hand, maar wanneet de hoorns de volle lengte en geno»crzaame viH 
heid verkreegen hebben , wryven zy dezelve te^en de rsVkpn j 
te krygen, en dewyl zy dit verfcheiden dagen agter één doen, zo wïl‘^meï‘(^ ) 
dat de hoorns de kleur aanneemen vau het hp des houts,daar zy tegen gw?eeven 
Iiehben, dat zy ros worden tegen de beuken- en dzeti-boomeo, bruin K<rerd” 
eyken, CU zvvartagtig tegen de jokboomen en abeelen : men ze<rt ook dat de 
hoorns der jonge herten, die gladder en min gerimpeld zyn dan dfetr oude nhr 
zo zeer gekleurd worden als die der oude, welker* luorri's nir-i ^ ‘ 
Ikande rimpels gepareld ziet, waar door zy'het kleurend lap ov-rvloodiSr 
neemen en vader beiaouden ; maar ik kan rit denken Mat dt de waa'^oorz'rk 
van du vcrfchynzei zy , dewyl ik tamme herten in een bcilooten perk gehad heb^ 
c',’; ™ 
) y- s noujsau rrai'.é dt la Vénerk, Paris 1750. 
pag. 27. 
B 2 
V ■ 
