T. 
VAN II E T HER 
17 t 
ffevoh^lyk grooter overvloed van dat werktuiglyk voedzel en 
ia^lfde herte^^ voortbrengen der hoornen en het vet" in de reSiereJ 
welke de hoorns in cleze”riv^°^*' toeftemmen, dat de vverktuigelyke ftof. 
onwerktuiSvke deden niet geheel ontbloot is van bmel 
lietdierlvllighaara doorgegaan de drlncf 
ften-llaar, toen dezelve nnf in •• ^ behoudt van den eer- 
hert fel, i« voortr?roeirfn " ^ O' ™” "et 
zelfftandigheid is nfot^elvk min heenflo?irT^f'’^’i ^ * de takken van een boom, de 
groeiends op den kruTn van het diert^nf ware, iets 
en maakende een van deze verfchei^i^hM^’ deelende in de natuur van beiden, 
de uiterften voegt, 
In een dierlyl wezef Soei^n ïeïvkrv ^ verfchillendfte dingen, 
(s) de beenderen aan befd?reindtf S W^^lderd hebben, 
kragt hunner uitzetting in de lenote werkt/ ^.^funpunt, waartegen de 
beens; dit middelfte gedeelte wofdt oTk eeVo L” ' 
twee uiteinden komen fteeds voort ^ ^ gevormd en eerft verhard, en de 
ven zagt tot dat het been den verwydereu, en bly- 
het gtoeiend Ryk daarentegen S-?n&t"m1^^r^^ JP 
zig uiibreidt» en »icii unt zal vornien ts mt» v o.n 4 a i c cincie^ de bot diC 
a&e, en hier op werkt de krarSeV uitbat f?" 
verfchil uiflchen den groei van hpenrir.pptf t duidelyk 
ptargewalTea orrrdekr <1= vafte deelei, der 
voorlchyn komen, integendeel niets v-]ukp”m«« te 
booraen; de hoorn van het hert ftrekt fia^iw groei van ’t hout der 
dient tot een fteunpunt fin ? eefftt S/nmT ^«der 
hy hard als hout; de huid, die zie uitftrekr en rf wordt 
de baft, waarvan het hert zig ontdoet wanneer voortgroeit, is 
lang het gewei groeit, blyven de SopereindeM hoorns volvvairen zvn ; zo 
vericheiden takken; het dikfte gede^eke is de anm verdeelt het zig in 
met één woord, in alles is ee^ geMvorLSd zyn de takken; 
botting, de uitbreiding, en den <5oeV'^en°^iS iv’ !.^u overeen, met de 
deeltjes, die dc leevendige zelfPandieheid derh^rM behouden de vverktuigelyke 
inrtok V», h«ptataar4, Sfzf utoaaken, „o| L 
pichrkt zyn; de (loffe heeft dethalven bL de overtand Ry'‘ 
t welk Zig in de boffehen onthoudt en van rï ^ rE het hert, 
fterkeenc cigenfehap van het hout aan dat hpf boorafcheuten leeft, neemt zo 
brengt, ’t welk de tonierkei. vanTv’rren ™" '™“' voort- 
men daar in niet kan mistasten: en d “ itwÏK* behoudt, dat 
evenwel met het eeniirft vin dion u fchoon zeer zonderline is 
W*c ik, i„ dit wlk™ee“S dS 
wyzcn. _ » ™ecr dan eens, gelegenheid gehad heb aan te 
ndenatuutisdemdrukof vorm vanyderefoort,zoin de dieren als in de planten, 
f'J. Ded^ “ den ilooj, in het tweede Deel van dit Werk' 
c 
