VANDENRHEE. 83 
twaalf, of ten hoogflen vyftien, jaaren uitftrekt: ik heb ’er verfcheiden opge- 
kweekt, maar dezelve nooit langer dan totvyf of zes jaaren kunnen behouden ; zy 
zynzeer kiefch en lekker omtrent de keuze van hun voedzel; zy hebben bewee- 
ging, frillchelugt, en veel ruimte noodig, en dit maakt, dat zy de ongemak- 
ken van den huilfdyken Haat niet dan geduurcnde de eerde jaaren hunner jonk- 
heid weêrllaan kunnen : zy hebben een wyfje en een park van vyltig morgen gronds 
noodig om naar hunnen zin te leeven ; men kan hen temmen , maar niet onder- 
werpelyk, of zelfs gehoorzaam, maaken; zy behouden altoos iets van hunnen 
wilden aart; zy verfchrikken ligtelyk of raaaken zig bang, en ftorten dan met zo 
veel geweld tegen de muuren, dat zy zig dikwils de bcenen breeken; hoe tam 
zy mogen zyn, men moet hen egter altoos mistrouwen; de mannetjes bj'zonder- 
lyk zyn aan gevaarlyke grilligheden onderhevig, waardoor zy eenen weerzin tegen 
zommige perfoonen opvatten, en dan Horten zy zig met geweld op zulk een 
menfch, en Gaan zo heftig met den kop, dat zy denzelven dikwils om verre 
werpen, waarna zy hem nog met de pooten gaan vertrappen, nadat zy hem op 
den grond gefmecten hebben. _ 1 1, . t. * j • 
De rheebok brult niet zo zwaar of zo menigvuldig als het hert ; de jongen 
hebben een fyn, kort, afgebrooken, klaagend-geluid , mi, mi, waar mede zy 
hun gebrek aan voedzel te kennen geeven; dat geluid laat zig geinaklyk naboot- 
fen, zodanig dat de zeeg, hier door verlokt zynde , onder ’t bereik van des ja- 
In den winter verhouden de rheên zig in de digtfte kreupelbollchen, leevende van 
braamftruiken, brem, hei, en verder van de katten der wilgen , populier- en. ha- 
zelnooten-boomen , enz ; in den voortyd begeeven zy zig in de ylfte boflchen van 
hakhout , alwaar zy de knoppen en uitfpruitende bladeren van meed allerlei ge- 
boomte en hout afknabbelen: dit heet voedzel, in hunne maag aan ’t gillen raa- 
kende, maakt hen zo dronken, dat zy dan ligtelyk te betrappen zyn; zy wee- 
ten als dan zelve niet waar zy gaan, en komen dikwils buiten de boflchen, na- 
derende zoniCyds zelfs de kudden vee en bewoonde plaatfen : des zomers blyven 
ZY iu het hoog opo^efchooten hakhout , en komen er niet dan zeldzaam uit te 
vWchyn om hunnen dorft in groote droogte aan eenigc bron te leflchen ; want za 
de dauw flegts wat overvloedig is , of de bladeren door den regen bevogtigd zyn, 
drinken zy in het geheel niet: zyeeten niet alles onverfchillig gelyk de herten, 
maar zoeken het fynde voedzel, en gaan zeer zeldzaam op de bouwlanden graa- 
zen , omdat zy de fcheuten van den fpoikenboom en de braamftruiken boven het 
graan en de peulvrugten verkiezen. 
Het vleefch dezer dieren is, gelyk men weet , een uitmuntend voedzel ; daar is 
egter vry wat verkiezing in te maaken; de hoedanigheid hangt voornaamlyk af 
van ’t land , dat zy bewoonen , en zelfs in de befte landen worden nog goede 
en kwaade gevonden; de bruinen hebben fyner vleefch dan de rode, alle de rhee- 
bokken, of mannetjes, die over de twee jaaren oud zyn, hebben een bard en on- 
fmaaklyk vleefch : dezeegen, of wyijes, fchoon even oud of zelfs ouder, zyn 
malfcher: dat der jonge theetjes, of kalven, is week, wanneer zy al te jong 
zyn, maar het is volmaakt, wanneer zy een jaar of anderhalf jaar oud zyn: die 
der vlakke landen en der valeijen zyn niet goed, die van vogtige gronden nog 
