«4 DE NATUURLYKE HISTORIE, 
minder, die, welken men in parken opvoedc hebban nog flegter fimak; eindelyk 
zyn ’er geene zeer goede rheën , dan die van drooge en verheven landen met 
heuvelen, boITchen, bouwlanden, en drieftgronden doorfneden, alwaïr zy zo 
veele ruimee, lugt, voedzel, en zelfs eenzaamheid , hebben, als Iien noodg isj 
want zy, die dikwils outruil: worden, zyn mager, en die welken men vangt, 
nadat zy afgejaagt zyn, hebben een flegt Hnaakeloos vleefch. 
Deze foort van dieren, die minder talryk is dan die van ’t hert, en die zelfs 
zeer zeldzaam in zommige dealen van Europa voorkomt, fchynt veel overvloe* 
diger te zyn in Amerika. Hier kennen wy ’er maar twee varfcheijenheden onder; 
de rolfe, die de grootile zyn, en de bruine, die een witte vlek van a-neren heb- 
ben , en die de kleindie zyn ; en gelyk deze dieren zo wel in de Noordelyke als 
in de ZuiJelyke dreeken van Auirika gevonden worden, zo moet men vermoe- 
den, dat zy raogelyk meer van milkanderen, dm van de Europeaanlche ver- 
fcliillen ; by voorbeeld zy zyn zeer gemeen in Louifiana (?) , en zy zyn daar 
grooter dan inFrankryk; men vindt hen in Brifiliëii weder, want het dier, ’t 
welk men C'ijuaca-apara noemt, verfohilc niet meer van onze rheën als het Ka- 
nadhanfeh hert van onze herten verfchilt; daar is alleenlyk eenig verièhil in da 
gedaante hunner hoornen, gelyk men zien kan in de Plaat van ’t Kanadiaanfch 
hert door dm Hc PaiutAULTgegeeven, in de XXIX Blaat van dit Deel van ons 
Werk, in de i m a figaur^ alwaar wy twee geweiden van die Braziliaanfche 
rheën hebben doen vectoonen , dewelke wy ligtelyk herkend hebben uit de be- 
fohcyving en de figuur , welke Piso.nt daarvan gegeeven heeft. „ Daar zyn , zegt 
„ hy (O iu Bi-jzilië.i (bjcteii vaa rhaëi, waarvan zommigen geene hoornen 
,, hebben, en Cujuacu-ets genaamd worden, cn «i® amigretj hebben hoornen, en 
„ worden Cajaacu-apara geheeten; die, welke hoornen hebben, zyn kleiner 
„ dan de anderen; het hair is glanzig, glad, met bruin en wit gemengd, in- 
„ zonderheid, wanneer het dier jongis, want het wit verdwynt met dejaaren: 
„ de voet is in twee zwarte nagels verdeeld, elk van welken een ander kleiner 
„ als bove'i op zig geplucil, heeft; de lliiart is kort, de oogen zyn groot en 
„ zwart, de neusgaten open, de hoornen middelmiatig, met drie takken, en 
„ die jaarlyks afvallen; de wyfjes draagen vyf of zes maanden; men kan ze - 
,, tam raukeii, enz. Ma^corave voegt ’cr by, dat de apira hoornen met 
„ drie takken heeft, en dit de ouJerlle tak dier hoonien da langde is en in 
,, t ween gedeeld wordt”. Men ziet wel uit deze befahryvingen, dat de apara 
flegts eene verfo heidenheid in de foort vau onze rheën is, eu Rav vermoedt, 
(g) dat de Cujuacu-eta niet dan eene verfchillenie foort is van die der C ijaacu- 
apara, en dat de een het mm netje en de andere het wyfje is: ik zou volkomen 
van zyn gevoelen zyn , zo ƒ xson niet uiedrukkelyk zeide, datzy, die hoornen 
(e) „ Men nrnkt in Loaifiani ook vee! gebruik van het rhesn- vleefch ; dut dier is dnar 
„ minder groot dan in Eiropi, e.i heafc hoornen gelyk aan die van het hert, maar het heeft 
niet deaelf.ie kleur, qf’t üelfJo hiir; Je Invvooners gebruiken het voor fchaapen-vleelch”. 
Zie de Mi noires fur la Lmjiins, pv Mr. Dumont Tom. 1 , pag. 75. 
(f 1 Pi ON, Hifi- Braftl. pag. 98. alvviir men ook de figuur ziet. * 
(jS) Ray, Synopf. Animal Q^iadmp. pag. 90. 
