II2 
DE NATUURLYKE HISTORIE, 
banger voor de honden dan voor de raenfchen, en als hy een hond riekt, of hoort, 
gaat hy vlieden. Schoon de haas de honden in ’t loopen voorby fnelt, valt hy, 
door ’t veelvuldig wenden en keeren rondom de plaats alwaar hy is opgeftopten , 
de windhonden in den bek, die meer op ’t gezigt dan op den reuk afgaan. In 
den zomer houdt de haas zig gaarne in de velden en in de wyngaarden, in den 
winter in de kreupelboflchen of in de boöchen, op, en men kan hem op alle ly- 
den , zonder ichieten , met dryftrakken jaagen; men kan hem ook door roofvo- 
gels laaten vangen; de nagtuilen, de buizerts, de arenden, de vollen, de 
wolven , de menlchen, voeren allen den kryg tegen hem : hy heeft zo veele vyan- 
den, dat hy dezelve niet dan by louter toeval ontkome, en het gebeurt zelden, 
dat zyhem den korten Jeefryd, dien de Natuur hem toegetelt heeft, vreedzaam 
laaten genieten. 
/S B. 
