128 DE NATUURLYKE HISTORIE, 
Het tongbeen fchecn ons flegts uit drie beenderen te beftaan, een dat in het 
midden zit en ten bafis (Irekt , en twee die naar agteren zitten , en die twee tak* 
■ken , of twee hoorns inaaken. Het middelfte been is in verichillende rigtingen 
bolrond en holrond, en van eene zeer onregelmaatige gedaante; de takken zyn 
dun, platagtig aan de zyden , bolrond van buiten, en bolrond van binnen. 
Den kop uitgezonderd,gelykt het geraamte van den haas (Pl.XU) genoeg naar 
het geraamte van den hond om de befchryving van het ecrftgenoemde door die 
van het laatltgenoemde te kunnen bekorten. De zydelingfchc uitfteekzels van het 
eerde wervelbeen van den hals waren minder breed dan die van den hond, en drek- 
ten zig maar weinig naar voren en naar agteren uit ; het doornagtig uitdeekzel (B') 
van het tv/eede wervelbeen verfchilde niet van dat van den hond dan daarin dat het 
puntiger was aan zyne beide einden, zo wel zyn voorde als zyn agterde; het 
derde en het vierde wervelbeen hadden byna geen doornagtig uitdeekzel; de on- 
derde tak van het dwarlclie uitdeekzel des zesden wervelbeens was minder uitge* 
drekt om laag, en meer verlengd naar agteren, zo dat hy met zyn agterd eind 
eene punt maakte. De wervelbeenderen van den nek waren zeven 'in getal, gelyk 
by alle dieren, welker befchryving wy in dit Werk reeds gegeeven hebben. 
Daar waren flegts twaalf wervelbeenderen in den rug, en bygevolge even zo 
veele ribben , zeven w^aare en vyf vallche , de doornagtige uitfleekzels van alle 
deze wervelbeenderen waren naar agteren geboogen , behalven die der twee laat- 
fte wervelbeenderen die regt waren. Het bordbeen bedont uit zes beenderen ; de 
twee eerde ribben eene aan elke zyde, geleedden zig met het eerde been, de 
twee volgende tuflehen bet eerde en het tweede, de derde ribben tuflclien het 
tweede en het derde been, en zo voorts tot aan de zesde ribben toe, die zig, 
zo wel als de zevende , tuflehen het vyfde en het zesde been des bordbeeiis 
geleedden. Daar waren zeven lendenwervelbeenderen , welker doornagtige en 
zydelingfche uitdeekzcls naar voren gerigt waren, en de zydelingfche iiitdeek- 
zels der eerde .wervelbeenderen waren, gelyk die van den hond, aan hun eind ge- 
fpleeten. 
Het heiligbeen bedont uit vier valfche wervelbeenderen , en de daart(C) uit 
zedien, welker eerde de langde waren. Het heupbeen QD) verfchilde niet merke- 
lyk van dat van den hond dan daaiin , dat deszelfs onderli gedeelte een weinig hol- 
rond van binnen en bolrond van buiten was; de eyronde gaten en de uitrahding 
der goot waren naar evenredigheid grooter dan m den hond. 
Het fchouderblad PI. XL, en fig. 7 PI. XLI^ verfchilde daarin van dat 
van den hond dat deszelfs bafls (z?) langer was, dandevoorfte zyde (5), uitwen- 
dig minder krom , en de agterfle zyde (C) krommer van binnen was ; de doorn 
(D) van het fchouderblad zat niet digt aan het lighaam C-K) des beens, maar 
zat daar eenen dmm en tien lynen onder zyne bafls aan valf, en maakte eenen 
tak (F) die byna even lang was als het onderft gedeelte (D) van het fchou- 
derblad; deze tak hadt aan zyn eind (//) eenen haak (/), die zig ter lengte van 
zes lynen naar agteren uitftrekte. Het fchouderbeen QF, PI. XL) was d'unner, 
langer, en minder krom dan dat van den hond, en de ellepyp en het ftraalbeen 
(O) waren beiden iu den haas krommer, en naar evenredigheid dunner en langer 
d.an in den hond. 
Het 
