33 
Iemand die het niet heeft medegemaakt, kan zich niet voor- 
stellen welk een spanning daar in die kleine ruimte heerschte en 
welk een maximum van energie daar in die oogenblikken ontwik- 
keld werd door den valkenier. In iedere hand een trektouw en 
beurtelings zijn aandacht concentreerende op ieder der roofvogels 
en tegelijk gereed, om de 3de duif ook te trekken. 
Maar ook nu was fortuna ons niet gunstig. De eene valk na 
den anderen verplaatste zich gaandeweg, teeken van argwaan, en 
cirkelden tenslotte weg, ons aan de moedeloosheid ten prooi 
achterlatende. 
De klapeksters waren hare emotie spoedig te boven, schud- 
den zich vergenoegd en namen een hapje biefstuk. 
De valkenier wist er met een aardig verhaal spoedig den 
moed weder in te brengen en toen vestigden wij weder onze 
attentie op onze hulpoogen. Die klapeksters zitten nooit stil. Elke 
groote vlieg, hommel, bij of glazenmaker wordt met een fonkelend 
oog nagestaard en wee het beest dat te dichtbij komt, één kleine 
beweging met den bek en weg is het beest en zoo worden tallooze 
groote blauwe bromvliegen, die ook op den biefstuk komen azen, 
naar binnen gewerkt. Soms neemt ook een glazenmaker den heuvel 
tot rustpunt, en aardig is het, hoe omzichtig de klapekster nadert 
en hoe bliksemsnel zij hem dan weet te pakken. Een gedeelte van 
het menu van de klapekster passeert op zoo’n dag heel aardig 
de revue. 
De duif, waarop de valk geslagen is, behoeft daarom nog 
volstrekt niet dood te zijn, daar de valk haar onmiddellijk loslaat, 
zoodra het net boven hem wordt toegeslagen. Stevig omklemmen 
de klauwen de mazen en het kost heel wat omzichtigheid hem er 
veilig uit te krijgen om hem zoogenaamd in de boeien te slaan. 
Beurtelings worden de pooten bevrijd en dadelijk gestoken door 
het vroeger vermelde riempje van hondenleder met den messingen 
ring ; het lichaam wordt in een linnen hoesje gebonden, zoodat hij 
zich weinig kan verroeren; dadelijk wordt de kap opgezet en zoo 
blijft de edele valk gekneveld liggen, tot hij des avonds in de 
valkenkamer op zijn zitstok komt. 
Een aardig moment doorleefden wij nog in de middaguren, 
toen een lange rij ganzen aan kwam vliegen, ’s Ochtends vroeg 
hadden wij ze uit een naburig ven opgejaagd. 
Nader en nader kwamen zij, en één voor één zeilden zij statig 
in het ven naast de hut, waar zij begonnen voedsel te zoeken, 
toch yoortdurend een oog in het zeil houdende. Toen die panische 
