30 
beschreven haam van de duif, maar waarbij de uiteinden van het 
leder op' de buikzijde van den vogel bij elkaar komen, terwijl zij 
met een riempje van i 20 cM. aan een stokje is vastgemaakt. 
Hij kan zich dus vrij over de boogjes en over zijn koepel heen- 
bewegen en heeft ook nog een voederbakje met versch vleesch 
tot zijn beschikking. 
De klapeksters hebben de eigenaardigheid, dat zij reageeren 
op roofvogels op afstanden, waarop de mensch ze nog niet waar- 
neemt ; van oudsher zijn zij daarom door den valkenier als hulpoog 
benut. Door hun bewegingen geven zij den valkenier te kennen, 
dat op grooten afstand een roofvogel nadert, waarna de valkenier 
zijn lokduif opiaat. Hoe meer de valk nadert, hoe onrustiger de 
klapekster wordt, om zich ten slotte half onder zijn koepel, als 
onder een afdak, terug te trekken. 
Hoogst merkwaardig is echter, dat zij zich bij de nadering 
van verschillende roofvogels ook anders gedragen, zoodat de val- 
kenier aan de klapekster kan zien, wat er nadert. 
Voor den torenvalk klapt zij slechts wat met den staart op 
en neder. Voor den wijfjessperwer heeft zij veel meer angst, wipt 
heen en weder over haar boogjes en retireert tenslotte onder haar 
afdak, maar schreeuwt niet. Van een mannetjessperwer trekt zij 
zich veel minder aan en blijft op haar boogje zitten, terwijl zij zich 
van een smelleken nog minder aantrekt en dit met een schuin 
oogje nakijkt. 
Voor den buizerd, kuikendief en slechtvalk toonen zij grooten 
angst en doen daarbij een scherpen kreet, klinkende als krioe hooren. 
De klapekster behoort tot de klauwieren, evenals de roodkop- 
klauwier en de grauwe klauwier; zij is standvogel en broedt op 
de heide in alleenstaande dennenboompjes. Wanneer er een in de 
buurt zit, valt zij spoedig genoeg op in haar dennetje, door de 
scherp afstekende witte plekken in haar gevederte. Zij zijn zeer 
vechtlustig van aard en ieder paar heeft zijn bepaald jachtgebied. 
Verschijnt een soortgenoot in haar gebied, dan vechten zij net zoo 
lang, tot er een dood is, of het hazenpad kiest. Deze groote vecht- 
lust speelt haar echter dikwijls parten en komt den valkenier goed 
te stade. Hij plaatst een opgezet exemplaar in een dennetje, met 
een massa lijmstokjes er omheen. Spoedig komen de levenden er 
op af (de mannetjes en wijfjes zijn niet van elkaar te onderkennen) 
en komen zoodoende in aanraking met de lijmstokjes, bestreken 
met een zeer sterk klevende lijm, vervaardigd uit den bast van de 
hulst. 
