24 
happen en zij daardoor op den smaak komen, dat zij beginnen te 
eten. Drinken krijgen ze niet. Een roofvogel schijnt zulks niet noo- 
dig te hebben. 
Zoodra de Valk bij de loerhut wordt gevangen, krijgt hij kap 
a op en houdt deze op tot 
het oogenblik dat hij wil- 
lig op zijn stok in de Val- 
kenkamer vleesch eet en 
de eerste trap van tamheid 
heeft bereikt. Dan krijgt hij 
kap b of de zoogenaam- 
de jachtkap. Des avonds 
wordt hij dan medegenomen naar een eenzaam vertrek, waar hij 
zich bij lamplicht alleen bevindt met den Valkenier. 
Ook in de aangrenzende vertrekken moet het volkomen rustig 
zijn, daar ieder geluid storend werkt. De Valkenier neemt hem 
dan op zijn duim, trekt de voetriemen stevig aan, zoodat hij zich 
maar weinig kan bewegen en trekt de kap af. De Valk gedraagt 
zich zeer schuw, richt vijandige blikken op zijn vijand en tracht 
met de vleugels te slaan. De Valkenier verroert echter geen spier 
en fixeert het beest maar ; houdt de lap biefstuk tegen de pooten 
van het dier en knijpt hem van tijd tot tijd een weinig in een der 
teenen, ten gevolge waarvan de Valk woedend naar zijn teen pikt 
en zoo onwillekeurig in de biefstuk terecht komt, waarna spoedig 
het ijs gebroken is. 
Ik woonde het voederen van een oud wijfje bij, dat reeds 3 
dagen de jachtkap had gedragen. 
Toen de Valkenier de kap afnam, sloeg het dier heftig met 
de vleugels, ten teeken blijkbaar, dat er een mensch meer in de 
nabijheid was, hoewel ik geen vin verroerde. Prachtig was het, 
dit wilde dier te zien, dat zijn fonkelende groote oogen beurtelings 
op den Valkenier en op mij richtte. De Valkenier richte zijn blik 
maar onafgebroken op den Valk en zoo kalmeerde het beest gaan- 
deweg, het erkende blijkbaar de meesterschap van den mensch 
over zich. 
Een paar kneepjes in den teen waren toen voldoende om zijn 
aandacht op zijn teen te vestigen en zoo ook op de hem voorge- 
houden biefstuk. 
Toen hij het versche roode vleesch geproefd had, deed hij 
een forschen hap en keek daarna bliksemsnel den Valkenier weder 
aan en zoo wisselden de happen en blikken elkaar steeds af. Woest 
