23 
nier blijft zitten en nadat de hond het wild doet opgaan, de kap 
wordt afgenomen en de Valk, zich onmiddellijk boven het wild 
bevindende, zich in schuine richting in razende snelheid op zijn 
slachtoffer stort. Dit is met recht dooden van wild. 
Deze volledige wijze van africhten doet Mollen tegenwoordig 
niet meer, hiermede is te veel tijd gemoeid en de Valken zouden 
dan in den tegenwoordigen tijd, rekening houdende met de hooge 
prijzen van levensmiddelen en loonen, onbetaalbaar worden (elke 
Valk krijgt b.v. per dag 3 ons versche biefstuk). 
Tegenwoordig worden de Valken alleen in zooverre getemd, 
dat zij in het bijzijn van andere menschen dan de Valkenier, over- 
dag op hun gemak hun biefstuk verorberen en daarbij zich los in 
de Valkenkamer bevinden en zelfs hiervoor is veel geduld noodig. 
Het succes is ook zeer afhankelijk van het individu, daar dit bij 
het eene veel spoediger bereikt wordt dan bij het andere. De 
kwaadaardigste en wildste exemplaren zijn in den regel het eerste 
getemd. 
Toen ik Mollen bezocht op 21 Oct. 1920, was hij reeds in 
het bezit van 6 exemplaren: jonge vrouwelijke Valken van 1920, 
mannetjes en één oud wijfje, dat reeds gebroed had. In den regel 
zijn de jonge wijfjes het meest gewild. Toen wij de valkenkamer 
betraden, (deze was natuurlijk donker) terwijl de Valken hunne 
kappen ophadden, werden de het laatst gevangene direct onrustig 
omdat er een vreemde in de nabijheid kwam. Beide pooten zijn 
met lederen riempjes vastgemaakt aan den zitstok, zoodat zij hunne 
vleugels vrij kunnende gebruiken, voor de rest in een vrij gedwon- 
gen houding moeten verblijven. 
Ten einde er voor te zorgen, dat de riempjes niet verward raken, 
gaan zij elk door een messingen oog, welke oogen in ééne richting 
om elkaar draaibaar zijn om een gemeenschappelijke 
as en welke een oo met elkaar vormen. (Zie fig). De 
riempjes zijn van hondenleder, dat de eigenschap heeft 
het sterkste te zijn van alle leersoorten, zoodat stuk- 
pikken is uitgesloten. 
Van den Isten dag van hun gevangenschap af, wordt ge- 
tracht hen te laten eten, welk voederen één keer per dag geschiedt 
en indien zij hun portie biefstuk verorberd hebben, is hun krop 
behoorlijk dik opgezet. Bij het voederen gedurende de eerste dagen 
mag natuurlijk niemand anders tegenwoordig zijn dan de Valkenier. 
Na zeer veel geduld, gelukt het eindelijk, soms nadat zij toe- 
vallig bij het pikken naar den gehandschoenden duim, in de biefstuk 
