22 
(Zie verder Schlegel, die ons in zijn mooie werk over Valken- 
jachten nog meerdere bijzonderheden vertelt), 
In Nederland was aan het hof van Koning Willem III de 
laatste Valkenier werkzaam van 1840^ — 1855 en dat was de vader 
van den tegenwoordigen Mollen. Toen Prins Alexander stierf, ging 
de Valkenjacht op Het Loo teniet. Mollen kreeg met een pensioen, 
zijn congé en vestigde zich daarna te Valkenswaard. Zijn zoon 
werd in 1854 geboren, leerde op 12 jarigen leeftijd het Valken- 
vangen van zijn vader en het gelukte hem reeds het volgende 
najaar zijn eersten Valk te vangen, terwijl hij daarna spoedig zijn 
sporen als Valkenvanger verdiende. Slechts matig onderwijs ge- 
noten hebbende, wist hij zich langzamerhand zooveel kennis van 
vreemde talen eigen te maken, dat hij met zijne afnemers in het 
Fransch en Engelsch kon correspondeeren. 
Gedurende den oorlog was de vraag naar Valken nihil, ergo 
werd ook het vangen stop gezet. 
In 1919 ontving hij weder zijn eerste bestelling uit Engeland, 
maar toch nog niet voor zoo’n aantal als weleer, terwijl dit aan- 
tal voor 1920, niet veel meer heeft bedragen. Het is niet te hopen, 
dat de oorlog ook aan dezen tak van sport, als aan zooveel an- 
dere zaken, een blijvenden knak zal hebben toegebracht. 
Heerlijk is het hem met élan zijn tallooze ervaringen te hooren 
vertellen uit zijn Valkeniersloopbaan, zijn oogen tintelen dan van 
vuur en zijn blik heeft dikwijls de scherpte van een Valkenoog 
als hij U b.v. het psychologische moment verhaalt, waarop hij 
beoordeelt, of de in de keuken in vrijheid rondloopende Valk 
voldoende getemd is, om te worden losgelaten. 
Vroeger temde hij de Valken geheel, vóórdat zij werden af- 
geleverd d.w.z. dat men er mede kon gaan revieren. De Valk 
wordt dan buiten losgelaten, (natuurlijk zonder jachtkap) ; de Valk 
stijgt opwaarts, cirkelt boven zijn hoofd en blijft daar op die hoogte 
met hem medegaan, totdat de Valkenier hem fluit, waarop de 
Valk uit de lucht komt tuimelen en weder op zijn vuist terug- 
keert ; zie daartoe wordt een geduld, energie en een kennis vereischt, 
zooals men zich haast niet kan voorstellen. 
Op een dergelijke wijze jagende, terwijl de hond beneden met 
den jager rondzoekt, de hond voor het wild staat, de Valkenier 
een scherpe fluittoon doet hooren, het wild opvliegt en daarna 
door den Valk geslagen wordt, ziedaar dat is sport. 
Dit in tegenstelling met de andere wijze van jagen, waarop 
de Valk, voorzien van zijn jachtkap, op de vuist van den Valke- 
