Over eene colledie vogelhuiden van Oost-Atjeh 
door 
Ir. }hr. F. C. VAN HEURN en 
Mr. Dr. Baron R. C. E. G. J. SNOUCKAERT VAN SCHAUBURG. 
Wanneer men eene verzameling wil aanleggen van de avifauna 
van een landschap in de tropen, dan kan men het meeste succes 
verwachten, wanneer men eene streek tot studie-object kiest, waar 
zich nog uitgestrekte maagdelijke oerbosschen bevinden. Niet dat 
deze bosschen numeriek zooveel meer vogels zullen bevatten dan 
open moerassen of cultuurstreken, maar de vogels in deze laatste 
zullen zeker eene grootere verspreiding en daardoor ook grootere 
bekendheid bezitten. 
Er bestaat een zeer groot aantal typische oerboschvogels, 
welke oogenblikkelijk verdwijnen, wanneer het oerbosch voor de 
cultuur moet wijken, en van deze is nog maar weer een gering 
gedeelte in staat om stand te houden in betrekkelijk kleine geiso- 
leerde stukken bosch, die in den regel in cultuurstreken langen tijd 
blijven bestaan. 
De mate, waarin het vermogen bij vogels ontwikkeld is om 
zich aan te passen aan gewijzigde levensomstandigheden, ontstaan 
door het open leggen van woeste streken, schijnt voor iedere soort 
zeer specifiek te zijn. Een aardig voorbeeld van dit verschillend 
aanpassingsvermogen, dat natuurlijk nauw samenhangt met de voe- 
dingswijze, geven ons de verschillende Sumatraansche duivensoorten 
te zien. 
De gewone grijze duif Streptopelia siiratensis tigvina Temm. 
en Knip.) wist zich zoo gemakkelijk aan te passen, dat zij zich 
op ontzaglijke wijze kon vermenigvuldigen. Zij komen nu op velden 
en wegen zoo veelvuldig voor, en zijn zoo weinig schuw, dat zij 
herhaaldelijk door auto's overreden worden. 
Ook de gewone groene duif ( Osmotreron vernans Linn.) is in 
het cultuurgebied zeer talrijk. Zij voedt zich graag met de rijpe 
bessen van Lantana camara, eene plant, die de overheerschende 
vegetatie vormt op de eenige jaren verlaten tabaksvelden. 
