95 
Aquila, torn. XXVIII, 1921. Vangt aan met een doodsbericht 
van den Directeur van het Koninklijk Hongaarsch Instituut van 
ornithologie, Stefan von Chernel, als zoodanig opvolger van O. 
Herman. Hij stierf 21 Februari dezes jaars op het landgoed zijner 
familie, Chernelhaza, welk goed reeds bijna 800 jaren in het bezit 
dier familie is geweest. Hooggeprezen wordt de overledene, die 
inderdaad voor de Hongaarsche ornithologie een werkkracht van 
den eersten rang is geweest, zoowel door Dr. G. von Almasy als 
door T. Csörgey, welke laatste een biographie van hem schreef, 
terwijl Dr. C. Schermann een lijst geeft van de door Chernel uit- 
gegeven geschriften, niet minder dan 261 nummers ! Zijn hoofdwerk 
is wel: die Vogel Ungarns mit besonderer Berücksichtigung ihrer 
Bedeutung für die Landwirtschaft. Een van zijn laatste pennevruchten 
vinden wij in dit deel van Aquila onder den titel : Der Friede von 
Trianon und die Vogelwelt Ungarns, waarin schrijver er op wijst 
dat door het verlies van uitgestrekte landstreken als gevolg van 
dien vrede, Hongarije’s vogellijst 71 nummers armer is geworden. 
Verder vinden we een artikel met platen over de vogelwereld 
van het groote moeras van Pancsova door Dr. E. Nagy; over 
de tong van den ibis (Plegadis falcinellus) door Dr. E. Greschik; 
vogeltrekdata van 1921 door }. Schenk, nog enkele kleinere artikelen 
en ten slotte een groot aantal korte mededeelingen, waaronder 
verscheidene interessante uit algemeen ornithologisch oogpunt. 
Het schijnt ons te betreuren dat het Hongaarsch Instituut zich 
niet aansluit bij de thans algemeen aangenomen nomenclatuur; op 
die wijze ontstaat nooit de zoozeer gewenschte eenheid. 
A practical Handbook of British Birds. Parts XIV— XV, 
Sept. 6, 1922. Dit deel vangt aan met de duikers uit de geslachten 
Podiceps en Colymbus, daarna komen de duiven en de zandhoenders. 
De rest is gewijd aan de Limicolae vanaf den griel tot aan de ruiters. 
Bij den Aziatischen goudpluvier verzuimen de auteurs te mel- 
den, dat deze soort meermalen in Nederland is waargenomen, 
terwijl Bartramia longicauda, die slechts eens in Nederland is 
buitgemaakt, wèl als in Holland voorkomend wordt opgegeven. 
Geen onderscheid wordt gemaakt tusschen het groote en het kleine 
ras van den bonten strandlooper* De soorten van het geslacht 
Erolia komen in het genus Calidris, Tal van textfiguren ter illu- 
i stratie, meest om de onderscheidingskenmerken tusschen de soorten 
I te doen zien. 
I Afgesloten 1 Oct. 1922. SNOUCKAERT. 
