5<5 
DE TMATUURLYKE HIST ORIE 
.egter met anders is., dan eene rangfchikkende naamlyft, en eene agtareenvolsiii^ 
van omlchry vingen, gelyk onze rangfchikkingen der Natuurlyke Hidorie. ^ ^ 
W aniieer men maar llegtszyne gedagten Iaat gaan op den voortgang dér weten- 
fchappen , zalmen zien, dat, hoe minder zy gevorderd waren , hoe nicer de men- 
Icnen waanden , dat zy bekwaam waren om alles te begr\'’pen en uit re leggen. Men 
twyfFelde nergens aan in de wj^sgeerte der Ichoolenj en dew'yl men de wetenlchap 
,m omfchry vingen deed beftaan , wüde ydcr omfcliryvcn eer hy ter deeg kende 
hierdoor had men een bedriegelyk beeld der inenlchelyke wetenlchappen ; en 
naarnwten men waare kennil&n verkreeg, zag men de dvvaaling. Thans is men 
overtuigd, dat het zeer moeijelyk is, om de beil bekende zaaken^te bepaalen , om- 
dat de omfchrjwingen maar de uitwerkingen zyn van onze kenniflen, die altvd 
bepaald zyn, en zelis feilen. De naamlyfl; raaakende Natuurkenners zyn de eenitre 
die de oude vooroordeelen behouden, zy vertraagen den voortgang der Natiiufly- 
ke liillorie, xven als de fchoolfchewysgeeren,zo lange tyden agtereen, den voort- 
gang der weetenfebappen vertraagd hebben^zy willen de verfchillende vóórtbreng- 
zelen der natuur bepaalen, eer zy dezelve wel belchreeven hebben. Dit is oordee- 
Jen, eer. men kennis heeft, en anderen iets te willen leeren, hetgeen men zelf niet 
kent. Ook zyn de rangfchikkende naamlj'^ften en de omlchry vingen, welke zy be- 
helzen, flegts zeer gebrekkige fchetzen van het Tafereel der Natuur, dat alleen 
door volkomen befchryvingen kan gekend worden. 
De befdu-yving eener zaak bevat ook haare omfchryvingen , en neemt alle zwaa- 
righeden weg, die uit de onzekerheid van den naain konden voortdoeijen : geTol 
gelyk haat eene goede wyze van befdiryven niet alleen gelyk met de befte ran<r- 
fchikkendenaamlyften, maar bevat dezelve ook alle, zo ten opzigte der befchrv- 
viiig, als der naamen ; en de wyzt van befchryven kan niet wiilekeuricr zyn 
noch onderworpen worden aan de dwaaiende overeenkomft der raenfchen,” omdat 
de onderwerpen zelve liunne befchryving in het geheel opgeeven, en zo als de 
Natuur hen voortbrengt. 
In de Natuurlyke Hiftorie kunnen de befchryvingen niet egt zyn, dan voor zo 
ver zy volledig zyn ; want iudien men een of meer deelen van yder dier belchrvfr 
zonder het zelve m zyn geheel te befchouwen , vertoont men een gebrekkitr of 
harsfenfchimmig tafereel; en inderdaad, wat denkbeeld kan men maaken vaii'^een 
dier, van het welke men niet dan , de tanden, borften of vingers vertoont? wat 
verbeelding kan ons zulk een miftèlyk liiamenllel geeven ? Het is op zyn beft ge- 
nomen een raadzel, daar de Natuiukcnners den flcutel van hebben, en dat voor 
anderen onraogelyk is om te raaden ; Jaaten wy om dit te klaarder te toonen een 
voorbeeld neemen: ik vraag? ivelke zyn de dieren, die van veele anderen ver- 
fchillen , dwr de tanden ? die zes voortanden hebben in yder kaakbeen ivelke in 
de bovenkaak krom zyn, en in het onder kaakbeen naar onder fiaanj zeer korte 
hondstanden, die van de anderen afftaan , en maar eene hosve aan den voet heb- 
ben , en iivte horjlen aan de liejfchen Een Natuurkenner zal ten eerften zeg- 
gen uwe Helling is drie vierde te lang; Aristotjeles heeft het met een woord ge- 
zegd, het zyn de gehoefde, de paarden, ezels, muilezels, en zebra’s, maar vvat 
iiieeten die lieden daar van denken , die leeren Vvillen ? wat zullen zy van die tanden , 
(e) Likkz;i Syft. Nat. XII. 1707. 
