ONTVOUWING DER RANGSCHIKKING. ^ 
rfiftvan dezelfde natuur fchynen, gelyk vogels, vilTc.'ten, enz; en hy wil geen 
ander voordeel uit de geüagcbenainingen trekken , dan alleen ora, met één woord , 
de algemeene eigenfchappen te herhaalen, welke liy anders te meer maaien zoude 
moe'cn uitlêggen, ware inen nier overeengekomen, om dezelve met één tvoord 
uit te drukken («); ook bant hy Wel degeryk de ondcrdeeüngen der geflagten, 
en voor al zulke, die door verlcinilen, die gedeelfelyk gedwongen, of voHbgtn 
onmogelyk zyn, gemaakt worden; en door de verdere fplitzing der verdeeliiig, 
verfpreidt, verwydert en fcheidt men zaaken , die altyd onder hetzelfde gezigtpiint 
behoorden te blyven; by voorbeeld, de vogelen zyn verlirooid in vcrfcheiden te- . 
gen elkander overftaande géflagtcn; men vindt dieren met veele voeten, onder 
de landdieren , zo wel rds onder de waterdieren (^); verder, om de onderdcelin- 
gen der gefiagten te maaken , is men verpligt lochenende kenmerken le gebruiken , 
by voorbeeld zommige dieren hebben voeten, andere hebben ’er geene, zommige 
hebben vederen, andere zyn vederloos. Aristoteles verwerpt die lochenende 
kenmerken , wyl men geen verfchil kan maaken op een denkbeeld van berooving , 
en dat niet is, kan geen iborten bevatten, en dus zoude hunne overeenkomft met 
het geflagt eene herslènfchim zyn , ora dat de grond van het aangehaaldc ontken- 
nend zoude zyn (c), 
Deze gronültellingen zyn den Wysgeer waardig die dezelve gegeeven heefr, 
en toonen genoegzaam dat die groote man zo veel verhevenheid van veniufc 
bezat, als nirgeWidheid van kennis. Maar om de waarheid dezer grondde!-' 
lingen wel te vatten , moet men het denkbeeld overwegen, dat ons van de die- 
ren eene verdeeling voordek , welke op twee kenmerken deunt , een dellig , en 
een ontkennend. Om dit te onderzoeken , zullen wy het voorbeeld dat Aristo- 
teles geeft, weder opvatten, en onderdeden, dat men de dieren in twee benden 
verdeelt, waarvan de eene zulke bevat, welke voeten of vederen hebben, eu de 
andere zulke, die geene voeten noch vederen hebben. De eerde bende , door een ftel- 
lig kenmerk bepaald, geeft ons een duidelyk en onderfcheiden denkbeeld , dat ons • 
dieren met voeten en vederen voordek. De andere op een lochenend denkbeeld 
fteunende, geeft ons een breed en onbepaald denkbeeld, wy verbeelden ons flegts 
een berooving van voeten of vederen, en wy zien in den eerden opflag geen be- 
drand wezen, dat onzen aandagt velHgt; want men kan niet beduiten dat een 
dier om dat het geen voeten of vederen heeft, tot znlk of zulk een foort behoort. Oila 
dit oordeel te vellen, moet men noodzakelyk de lochenende kenteekenen verme- 
nigvuldigen, tot zo verre, dat men het voorwerp door uitfluiiing bepaalt, het geen 
dikwils zeer lang en zeer moeijelyk zoude zyn : het is beter een dellig kenreeken 
teneemen, by voorbeeld, een dier, dat kruipt, heeft geen voeten, een dier dat 
met Ichtibben gedekt is, heeft geen vederen. Dit zyn dellige kenmerken, derhal- 
ven houdt de dubbelzinnigheid op, en daar heeft geene onzekerheid meer plaats, . 
omuent het voorwerp, over het welke men handelt: daarom beduit Aristüte- 
les, dat men de verdeelingen alleen uit , dellige en tegen elkander overdaande ken- 
merken racet opmaken , en niet uit zulke , welke ten dcele dellig , ten deele onr- 
kennend zyn, ora dat de tegen elkander overdaande kenmerken altoos wel onder^ - 
(a) De pa-'t. Anim. JJh. I. Cap. 2 . 
(b) As prlvationis, qua privatio eft , nulU efl diffehntia; nm enim fieri petejl , ut fpecies ejus 
ft, qwd nonejl, ulut impedati , aut impmnasi, feut pennati (j‘ pedati. Ibidem Lib. /. cap. 3 . - 
1 3 -. 
