( 
.70 'D E N A T U U R L Y K E H I S T O R I E, 
fcheiden zyn, van elkander. Hy ftelt eene v'erdeeling ten voorbedde, van welke 
een der takken, bepaald is, door het kenmerk van witte verw, en de andere door 
.zwarte, pf door tegenüelling van eene regte lyn aan eene kromme. Die verdeeling 
zonde minder dubbelzinnig zym, en veel zekerder, dM zulk eene \''erdeeline van 
dieren, waar van de eene tot kenmerk zoude hebben etc eigcnlchap van te zwem- 
men , terwyl de onderlcheids teekenen van de andere in de kleur zouden beftaan («). 
Aristoteles intuflehen heeft gcene fchets van ranglchikkende verdeeling uit- 
gewerkt; dieverheevenOvernatuurkundige, die de Konlt van denken tot een famen- 
ftel, en deRedeneerkundetoteenen ftelregel wift te brengen, heeft ons geen eagtereen- 
volgende benden , geflagten of Iborten gefchetd, voor de verdeeling der dieren , hy 
heeft zig aan de_ algemeene bepalingen gehouden , die het algemeenfl aano-enoinen 
. zyn , en heeft zig niet bemoeid om de wyzen van naamlyllen fimen te 'voegen • 
vm dat hy wel verzekerd was, dat deze faamemmegingen te ingewikkeld waren* 
dan dat n.cn de twyflèlagtige of vallche gevolgtrekkingen zoude konnen myden ’ 
welke alk n den arbeid van ditfoort (l/) onnut zouden maaken;hywaarfchouwdedes* 
. wegen eenige Schry vers zyner tydgenooten (c), cu zyn gevoelen is beveiligd door de 
agtereenvolgende.vernwyning van een groot deel van lamcnltelzels, welke in deze 
laatfte eeuwen omtrent verfcheiden declcn der Natiuirlyke Hiftorie gemaakt zyn, De 
grondregels van Aristoteles konnen, ten dezen opzigte, de grootüe Natuurbe- 
fchouwêrs licht byzetten , en hun toonen , dar men , gelyk in alle weetenfehapen dus 
ook in de NatuurlykeHidorie-, van den ecr-ften flap af, dwaalt, iudien men «eene 
goede beginzelen van Overnatuurkunde heeft. Wy zien de toepaffing van*deze 
grondbeginzelcn, in de werken die Aristoteles ons over de dieren heeft nao'ela- 
ten: die Natiiurbefchouwerzo beroemd, zintsveeleeeuwen, inzo veelefoorten van 
weetenfehappen, zal nog veel beroemder zyn in de Natuurlyke Hirtorie, wanneer 
deze weetenfehap meer voortgang maken zal, en men raeerin Haat zal zyn , om al- 
les té begrypen en te ftaaven het geene die groote man gdchreeven heeft. Men 
weet dat Ale.xander hem gelegenheid gegeeven heeft, om allerlei foorten van 
dieren na te gaan, men weet ook, dat het vernuft van den VVaarnceraer wel be- 
kwaam was, om hem te leiden, en zytic onderzoekingen licht by te zetten: 
in zulke gelukkige omflandigbeden, heeft Aristoteles de eerltegTonden der Na- 
tuurlyke Hillorie gelegd , door ons goede regelen te geven , over de rvyzc van de 
onderlcheiding, en verdeeling der dieren; hy heeft het gebouw naderhand hooo-er 
opgetrokken , door de vergclyking, welke hy van de verfcheiden deden der dieren 
gemaakt heeft , om uit hunne gelykheid of verfchil eenige gevolgtrekkingen te maa- 
ken, het zy ten opzigte van de lighaarasgedaantc, het zy uit de verfcheiden wy- 
zen, op welke zy hunne foort voortzetten, het zy ten opzigre van hunne 
i 
(a) Oppofnis item dividsndum ejl ; dijiar.t enim interfe oppefm omnia, ut alhedo ö* nigredo ut 
reBitudo ^ curvitat. Quod fi ahern diverfa Jmt dividendum per oppafita ejl, ^ non ita ut ttltemm 
natatiane , altenim colore dijlinguatur. De part. Anim. lib. I. cap. 3. 
{b} Cum idem in plures cadat diviliones ff coiüraria veniant in eandem. De part. Anim. Hb. i. 
cap. 3. 
(c) Species igitur individuas colligi ita non paffe, ut dividimt qui anmalia , aut quodvis alhid genus 
JeorJum in duo fecar.t , opeHum jam ejl. Fit enim autoribus illis, ut ultimas differentias tetüktn elTe 
quot anmalia, omnia individua Jpecie necejje fit. Ibidem. ^ ’ 
