VAN HET PAAR D. 
79 
3, kvvaftig en bultig zyn; zy hebben ook lange ooren en een langen hals, de in- 
vvooners temmen hen gemaklyk, en doen hen vervolgens werken, de jaagers 
„ laaten hen hunne vellen draagen. Men gebruikt, om hen te vangen, eene foort 
„ van netten of ftrikken van ftevig touw , welken men fpant op de plaatfen daar 
„ zy gewend zyn te komen, zy verwarren zigdaar ligtlyk in, en zo zy zig de* 
5, zelve om den hals haaien , verworgen zy zig zei ven , ten zy men daar fpoedig 
„ bykome om hen te helpen; men bindt hen het lighaam en de beenen aan 
„ een boomvaft, en men laat hen daar twee dagen, zonder Iren te eeten oftedrin- 
„ ken te geeven; die proef is genoeg, otn een aanvang van hunne onderwerping 
„ lo maaken, en met ter tyd worden zy zo ged weeg en leerzaam, als of zy nooit 
„ wild geweeft waren , en zo zy zelfs by toeval eens weder in vryheid geraaken, 
,, worden zy niet weder wild, zy herkennen hunne meefters, en Jaaten zig ge- 
,, maklyk naderen en herneemen {a). 
Dit toont, dat deze dieren natuurlyk zagt en zeer gcichikt zyn om zig met den ' 
menfeh gemeenzaam te maaken , en zig aan hera te verbinden ; ook gebeurt het 
nooit, dat ’ercen onder hen onze wooningen verlaat; om zig in de bofTchen of 
wildeniiffen te gaan verbergen; zy toonen integendeel veel drift om tot hunnen flal 
weêr te keeren, daar zy evenwel niet dan een grof, en (leeds het zelfde, voedzel 
vinden, waarvan de hoeveelheid doorgaands meer gefchikt wordt naar de regels 
van eene zuinige huishouding dan naar de raaate van hunne graagte; maar de zoe- 
tigheid der gewoonte vervuir by hen het geen zy voor het overige verliezen ; na ' 
uitgeput te zyn van vermoeijenis is de plaats van ruft voor hun, gdyk voor alle 
dieren, een plaats van welluft, zy herinneren zig dat vermaak leevèndig en verlan- 
gen ’t_ weder te genieten; zy rieken die plaats dan reeds van verre, zy weeten de- 
zelve in ft midden van groote fteden weêr te vinden , en fchynen de llaverny in 
allen opzigte boven de vryheid te verkiezen; zy maaken zig zelfs eene tweede na*^ 
tuur van de gewoontens daar men hert toe gedwongen of aan onderworpen heeft, 
naardien men de paarden, die in de bolTchen gejaagd waren, geduurig heeft zien 
grinnekenom zig te doen hooren, als zy menfehen vernamen, op de'f zelver ftem- 
me toe loopen, en onderwylen mager worden, en in korten tyd vervallen, fchoon 
zy overvloed, en zelfs verfcheidenheid, van voedzel hadden, om. hunnen eetluft op 
eene ruime en aangenaame wyze te voldoen. 
Hunne zeden komen dan byna geheel van hunne opvoeding , en die opvoeding 
fa) De Hr, Garsault geeft een ander middel op om de wilde paarden- te temmen. „ Zo 
„ men de veulens, zegt hy, van hunne vroege jeugd af, niet mak en gemeenzaam gemaakt 
j, heeft, gebeurt het dikwils, dat het naderen en aanraaken van den menfeh hen zo veel vrees 
„ en fchrik verwekken , dat zy zig met byten en flaan daar tegen weeren, zodat hetbykans on*< 
,, inogelyk is hen te roffen of te beflaan. Zo het geduid en de zagto behandeüng hier niet ge- 
,, noeg zyn , moet men, om hen te temmen, gebruik maaken van htt middel, ’i welk nien 
„ pmtrent de valken bezigt, als men die gevangen hebbende zoekt tam te maaken eu on de 
„ . jagt af te rigten; hier in befl-aande, dat men hun belette te flaapen , zo lang tot dat zv llau r 
„ worden. Men moet met een wild en onhandelbaar paard op dezelfde wyze leeven • en ten dien 
„ einde moet men het omkeeren op den ftal, en met zyn agterfl naar de ruiffcl, niet zvn ko» 
„naar voren, zetten, en daar den geheel en dagen den geheelcn nagt een man bv houden^ 
„ die het van tyd tot tyd een hand vol hooi geeve, en het belette te gaa» liggen . men zJ 
„ met verwondering zien hoe fchielyk het getemd zal zyn. Daar zyn evenwel paarden wei- 
„ ken men dus . acht dagen Ung bewaaken most. Zie GiJts-AutT A’ouveau har fait Markhü 
pas- 89. 
