VAN H. E T PAARD. 9"^ 
dit eene vermoeiende en gedwongen houding maakt, daar het paard niet lang 
in kan blyven. 
De flap of pas, die de langzaamfiie van alle wyzen van vcortgaan van het paard 
is, moet evenwel vaardig gelchieden; dezelve moet niet al te lang of al te kort, 
en de gang van het paard moet ligtvaardig zyn •, die ligtvaardiglieid hangt veel af van 
de vryheid derfchouderen en doet zig bemerken aan de wyze waarop het paard 
den kop onder ’t Happen draagt ^ zo het dien hoog en Hevig houdt is het ge- 
meenlyk Herk en ligt ; zo de beweeging der fchouderen niet vry en los is , ligt de 
poot zig niet genoeg op, en het paard is onderlievig om valfche Happen te doen, 
en met den voet tegen de ongelykheden van den grond te Hooten; en zo de 
fchouderen nog meer geQooten zyn, en de beweeging der pooten daar onafhanke- 
lyk van Ichynt te zyn , zo vermoeit zig het paard , maakt buitelingen en is van 
geen dienH. Het paard moet wel op de heupen zyn, dat is te zeggen, het moet 
de fchouders ouder ’t gaan vcrhoogenen de heupen verlaagenj het moer ook zyn ag- 
terbeen wél ophouden, en het zelve hoog genoeg opneemcn; maar zo het dat al te 
lang ophoudt, en al te langzaam nederzet, verliell het al het voordeel van de 
losheid en vaardigheid, het wordt hard, en het is niet goed dan voor flaatlie en 
pronk. , , , I 
Het is niet genoeg dat de bcweegingen van het paard los zyn , zy moeten ook 
gelyk en eenpaarig zyn in het beloop van voren en van agteren j want zo de agter- 
deelcn van het paard flingeren tcrwyl de Ichouders zig ophouden , doet die bewee- 
gen zig aan den ruiter met Ichokken voelen , en wordt hem ongemaklyk ; het zelf- 
de gebeurt, wanneer een paard zyne agterbeenen te veel verlengt, en dezelve ver- 
der zet dan de Hede, alwaar de voorpoot gedraagcn heeft; de paarden, die kort 
van lighaam vallen , zyn aan dit gebrek onderworpen ; die , welker pooten zig 
krniflen of over malkanderen flaan , hebben geen Hevigen gang , en in het alge- 
meen zyn die, welke lang van lighaam zyn, de gemaklykfte voor den ruiter, om 
dat hy verder van de twee middelpunten van beweeging , de Ichouders en de heu- 
pen, af is, en derhalven de indrukzelen en bcweegingen derzelven rainH voelt. 
De viervoetige dieren ligten gemeenlyk één voor-en één agter-poot te gelyk op 
als zy gaan; zodra de regter voorpoot opgaat volgt de linker agterpoot, en vordert 
in denzelfden tyd , en dien Hap gedaan zynde begint de linker voorpoot op zyne 
beurt te gelyk met den regter agterpoot, en zo vervolgens: gelyk hun lighaam op 
vier Heunpunten draagt, die een langwerpig vierkant maaken, zo is de gcmaklyk- 
lle wyze van beweegen twee dier Heunpunten tevens te veranderen in de rigting van 
de diagonaal of hoeklyn, zodanig dat het middelpunt der zwaarte van het dier 
Hegts eene kleine beweeging maake, en ten naaflen by blyve in de rigting der twee 
Heunpunten die niet in beweeging zyn ; want in de drie natuurlyke wyzen van voort- 
gaan van het paard, de flap, de draf, en de galop, heeft deze regel van beweeging 
"altoos, maar met onderfcheid, plaats. In den Hap zyn v'm tempo’s, oftyden, van 
beweeging; zo het regter voorbeen eerfl opgaat, volgt het agterfl linker een oo- 
genblik daarna, vervolgens het linkerbeen van voren, het welk op zyne beurt 
'een oogenblik daarna van het agterfl regterbeen gevolgd wordt ; dus komt de voor- 
fle regtervoet eerfl op den grond , de linker agtervoet de tweede , de linker voor- 
voet de derde, en de regter agtervoet de vierde; het geen eene beweeging va.i vier 
tempos en van drie tuGcheiitydcn maakt, waarvan de eerfte en de laatfle korter zyn 
