93 
VAN HET PAARD. 
Zelve hooger , en de voeten zyn geheel los van den grond ; in de galop heft 
het paard dezelve nog. hooger, en de voeten fchynen over den grond te Ipringen . 
de liap, om goed te wezen, moet vaardig, ligt, zagt, en gewis zyn; de draf 
tnoot lievig , vaardig , en eveneens gewis en zeker zyn ; het agterfte gedeelte moet 
het voorlte wél voonzetten , het paard , moet in deze wyze van voortgaan den 
kop wél draagen en een regten rug houden , want zo de heupen beurtelings ry 
zen en daalen, op yder tempo van den draf, zo de agterfte deelen llingeren, en 
zo het paard wiegt, draaft het kwalyk door zwakheid : zo het de voorfte been en 
naar buiten w rpt mag dit als een ander en wezendlyk gebrek befchouw 1 wor- 
den: de voorfte pooten moeten in dezelfde linie zyn als de agterfte, en dezelve 
altoos vervangen ; zo een der agter-pooten zig voortwerpt , zo het voorfte been van 
dezelfde zyde ook al te lang op zyne plaats blyft, zo wordt de beweeging haider 
door dien wederftand j en het is hierom, dat de tulïchentyd tulTehen de twee tem 
po's van den draf kort moet zyn; maar hoe kort dezelve wezen moge, die we- 
derftand is genoeg om deze wyze van voortgaan harder dan den Itap en de galop 
te maaken ; omdat de beweeging in denllap meer verbonden en zagter is , en omdat 
’er in de galop byna geene horizontale wederftand plaats heeft, welke de eenige is, 
die den ruiter ongemaklyk valt, dewyl dc wederwerking van de beweeging der 
voorfte beenen byna geheel en al van om laag naar om hoog in een loodregte rigting, 
gefchiedt. . , 
De veerkragt van de waeden brengt evenveel toe tot de beweeging van de galop 
als die der lendenen ; terwyl de lendenen pooging doen om de voorfte deden op te 
heffen en voort te werken, zo maakt de vouw der waeden eene veer, breekt den 
fdiok, en verzagt de beweeging; hoe verbindender en buigzaamer derhalven die 
veer der waeden is, hoe zagter de beweeging van de galop wordt; dezelve is des 
te vaardiger en fneller als de waeden fterkerzyn, en het paard kan dezelve des te 
beter verduuren naarmaate het meer lleun op de heupen vindt, endefcnouiieisaooc 
de kragt van den rug beterworden opgelrouden. Voor het overige zyn de paarden, 
die de voorpooten in de galop hoog opligren, niet die, welke beft galoppeeren, 
zy vorderen minder dan de anderen, en zy vermoeijen zig meer, en dat komt ge- 
meenlyk omdat zy de Ich ouders niet vry genoeg hebben. 
De ftap , de draf, en de galop zyn dan de gewoone gangen van een paard ; maar 
daar zyn paarden, die natuurlyk eenc andere wyze van gaan hebben, welue men 
telgang noemt, die zeer verlchillcnd is van de drie anderen, en die men indencer- 
ften opll-w zien kan, dat met de wetten der werktuigkunde nvaet ftryden en 
zeer vermoeiend voor het beeft moet zyn , fchoon in deze wyze van gaan de inet- 
heid van beweeging zo groot niet is als in de galop of den birdtn drat; in ueze 
wyze van gaan blyft de voet van ’t paard onder het voortzetteu nog na cr ly 
den grond dan in den ftap, en yder ftap is veel langer; maar het zonlerim- 
ge beftaat hier in, tlat de beide beenen van deze.lfde zyde, by voorbeeld het 
fe'Tter voor-en regter agterheen , zig te gelyk verzetten om een ftap te doen ,, 
en dat vervolgens" de beide beenen van de andere zyde , de linker voor-en ag- 
terbeenen naamelyk, insgelyks in het zelfde oogenblik de beweeging beginnen 
en ein-i'ien ora een anderen ftap te doen, en zo vervolgens, zodat de beide 
zvden van het lighaam beurtelings hun fteunpunt mUIen en geen evenwigt 
aan malkander hebben, liet welk niet miifen Ican het paard veel te vermoeien. 
