VAN HET paard. 
113 
SiiAWwil, (ö)dat de floeterijen van Egypte en van Tingitaniehet liedcndaagfch verre 
boven die der nabunrige landen winnen , daar men omtrent eene eeuw geleeJen even 
goede paaiden uit al het overig gedeelte vanBarbarije haalde: de voort reffelykheid dezer 
•Barbaryfche paarden beflaat , zegthy, hierin, dat zy nooit bezwyken, en dat zy 
zig geruft houden terwyl de ruiter opklirat, of den tengel Inat vallen; zy hebben 
een grooten flap en een liiellen galop, maar men laat hen niet draaven of den tel gaan : 
de bewooners van dit land bdchomven deze wyze van voortgaan als lompe en on- 
edele beweegingen ; hy voegt ’er by , dat de Egyptiiche paaiden het van alle an- 
deren in geftalte en fchoonheid winnen ; maar die Egypiifche paarden zo wel als de 
meefte Barbaryfche, komen van Arabifehe paarden af, die , ontegenzeggelyk, de 
eerfte en fchoonlte paarden van de wereld zyn. 
Volgens Marmol, (h') of liever volgens Leo Afrikanus (c)', want Marmol 
heeft hem hier byna woord voor woord nagelchreeven , ftammen de Arabifehe 
paarden af van wilde paarden uit de woefijmen van Arabie, daar men van zeer ou- 
de tyden ftoeterijen gehad heeft, waar door dezelve derwyze zyn vermenigvul- 
digd, dat geheel Afia en Afrika daar vol van zyn ; zy zyn zo vaardig en fnel, dat 
zommigep onder hen de firuisvogels voor by loopen,- de Arabieren van de woes- 
tynen, en het volk van Lybie, brengen eene groote menigte dezer paarden 
voor de jagt op, zy gebruiken dezelve noch om te reizen, noch om te vegten, zy 
laaten hen weiden als ’er gras is , en als het gras ontbreekt voeden zy hen met 
dadels en kameel- melk , hetgeen hen fterk, vaardig, en mager, maakt. Zyfprei- 
den de wilde paarden ftrikken , zy eeten dezelve, en zeggen, dat het vleefch der 
jonge paarden zeer lekker is; die wilde paarden zyn kleiner dan de andere, zy 
Zyn gemeenlyk van eene afchgrauwe kleur, fchoon ’er ook witten onder zyn, en 
zy hebben demaanen en het hair aan den haart zeer kort en ruig; andere Reisbe- 
fchryvers {d), hebben ons wegens de Arabifehe paarden opmerkelyke berigten ge- 
geeven, waarvan wyhierflegts de voornaamfte byzonderheden by brengen zullen. 
Daar is geen Arabier, hoe arm , die geene paarden heeft ; zy ryden gemeen- 
lyk merries, dewyl de ondervinding hen geleerd heeft, dat deze de vermoeije- 
niffen, den honger, en dorft, beter weêrftaan kunnen dan de henglcen; zy gewen- 
nen haar zo wél om by malkander te zyn, dat zy dikvvils in grooten getale, gehee- 
le dagen , aan zig zelve worden ovérgelaaten , zonder malkandercn te liaan , of ee- 
nig kwaad te doen. De Turken integendeel houden niet van merries, en de Ara- 
bieren verkoopen hun de hengften, die zyniet voor fpringhengfeen willen houden. 
Zy bewaaren de raflên hunner paarden zorgvuldig, en reeds fints langen tyd, zy 
kennen derzelver generaties, verbindtenilfen , en gcheeie geftagtrekening; zy 
onderfcheiden de ralfen by verfchillende naaraen qo zy maaken ’cr drie klaflen van; 
de eerfte is die der edele paarden, van een ras dat zuiveren van beide zyden oud 
is; de tweede is die der paarden van oud ras, maar die raiskoppeld zyn; en de 
derde is die der gemeene paarden : deze laatften worden voor een geringe n prys 
verkogt, maar die der eerfte klafle, en zelfs der tweede, waaronder ook zulke goe- 
(«) De Reizen van Shaw. ifte deel. pag. 249. 
<b) Marmol Afrique. Tom. I. pag. 5®. 
(c) Leonis Afbic. de Africee defcript. Tom. II. pag- 7^0. 751, 
(ji) Zie de Reis van den Hr. de la Ruque, op Ijevel van LodewykXIV gedaan, Parys 1714, 
pag. 194. enz. Zie ook L’IIifl. Gen. des Foya^es, Tom. II. pag. 626. Parys 174Ö. 
/Z'. DecL 
P 
