JI4 DE NATUURLYKE HISTORIE, 
de zyn als die der eerlie, zyn iiittermaaten duur; zy Isaten de merries van de eerfce 
edele klafle nooit dekken dan door fpringbengften van dezelfde hoedanigheid ; 
zy kennen door eene lange ondervinding alle de rallen hunner paarden en die hun- 
ner buLiren, zy kennen ’er in ’t byzonder den naam, den bynaain, het hair, de 
vlekken, enz, van, Zo zy zelve geene edele fpringhengften hebben, limiren zy 
die voor eenig geld by huntje biuircn om hunne merrien te dekken, het welk ge- 
fchiedtin tegenwoordigheid van eenige getuigen, die daar een getuiglchrift van geeven, 
’t welk door den fekrctaris van den Emir, of door eenig ander publiek perfoon, getekend 
en bezegeld wordt ; in dit getuigfchrift wordt de naaoi van den henglt en de merrie bei- 
den uitgedrukt en zelfs de gehecle afKomft opengelegd. Zodra de merrie gevolend 
heeft roept men wederom getuigen , en men maakt een tweede verzeker - Iclirift , 
waarin men eene befchryving geeft van ’t volen, dat zo onmiddelyk geworpen is, 
en den dag zyiier geboorte , nauwkeurig bepaalt. Deze verzeker- of getuig-fchrif- 
ten geeven de waarde aan de paarden, en men Helt die aan hun, die dezelve koo- 
pen, ter hand. De minde merries van deze Idallè zyn van vyfhonderd Eciis, of 
tweehonderd vyftig hollandfche Ryksdaalers, en daar zyn ’er veelen, die voor de 
waarde van vyfhonderd Ryksdaalers , ja voor tweeduizend, vyf-en-twintig-hon- 
derd, en drieduizend hollandfche guldens verkogt worden. Gelyk de Arabieren 
niet dan eene tent voor huis hebben , zo dient die zelfde tent hun ook voor paarden- 
ftal: de merrie, het veulen, de man, de vrouw, en de kinderen llaapen allen by 
inalkandercn , en onder malkanderen ; men ziet daar kleine kinderen op het lig- 
haam of den hals van de merrie eu het veulen, zonder dat die dieren hen kwetfen 
of eenig nadeel doen: men zou zeggen, dat zy zig niet durven beweegen, uit 
vrees van de kinderen ongemak toe te brengen : deze merries zyn zo gewend om 
in die gemeenfehap te leeven, dat zy allerhande Ipel en ftoeijery verdraagen: de 
Arabieren liaan hen niet, zy behandelen hen zagtelyk; zy fpreeken en redeneeren 
met hun, zy draagen ’er groote zorg voor, zylaaten hen altoos flappen, en prik- 
ken of fteeken hen nooit buiten noodzaaklykheid : maar als zyzig dan ook dezy- 
den met den hoek van den ftygbeugel voelen kittelen, gaan zy vaardig en met ee- 
ne ongelooHyke fnclheid : zy fpringen over heggen en grafcen zo lugtig als hin- 
den; en zo hunne ruiter afvalt, zyn zy zo wél algerigt, dat zyterftond, zelfs in 
de fterklle galop, blyven ftaan. 
Alle de paarden der Arabieren zyn van eene middelbiare geflalte , hict lyvig , 
en eer mager dan vet; zy rollen hen ’s avonds en ’s morgens' regelmaatig met zo 
veele zorgvuldigheid, dat zy niet d^ rainfte vuiligheid op hun vel laaten: zy 
walfchen hun de beenen, de maanen en den flaart, welken zy langlaateii , en dien 
zy zeldeirkammeu , om het hair niet te bederven ; zy geeven hun den gcheelen dag 
niets te eeien , en laaten hen alleenlyk twee of driemaal drinken , en by het onder- 
gaan van de zonflelpenzy hun een zak over ’t hoofd, waarin omtrent een half 
mud zeer zuivere garfl is; deze paarden eeten derhalven niet dan ’snagts, en men 
neemt hun den zak niet af dan ’s morgens , wanneer zy alles op hebben : men jaagt 
hen in de maand van maart, zo het gras lang genoeg is, in de weide, en het is in 
dat zelfde jaargetyde dat men de merries laat dekken , en men neemt zorgvuldig 
in acht om hui\ kojid water tegen de billen te gieten onmiddelyk na dat zy gedekt 
zyn. . 
