VAN HET PAARD. 
iiS 
Ais de voortyd over is, haalt men de paarden uit de weide, en men geeft hun 
al het overige van ’t jaar noch gras , nocLi hooi , en zelfs niet dan zelden itroo , de 
garft is hun eenigft voedzel; men miftook niet de veulens de maanen af te Ihy* 
den zodra zy een jaar of agttien maanden oud zyn, op dat dezelve beter gevuld en 
langer worden: men berydt hen reeds op de twee, of ten laatften twee en een 
half, jaar; men legt hun egter geen zadel op, noch geeft hun een teugel in den 
mond, dan op dien laatftgcmelden ouderdom, en alle dagen blyven de paarden der 
Arabieren van den morgen tot den avond gezadeld en getoomd aan de ingangen der 
tenten ftaan. 
Het ras dezer paarden heeft zig in Barbarijc, onder deMooren, en zelfs by 
de Negers, van de rivier de Gambia en de Senegal, uitgebreid; de Grooten des 
lands hebben ’er eenigen, die zeer fchoon zyn; in plaats van garft of haver geeft 
men hun maïs, dat gekneusd of gemaalen is, en ’t welk men met melk beflaat 
20 men hen vet wil maaken , en in dit heete land laat men hen maar zelden drin- 
ken (rt); van den anderen kant hebben de Arabifche paarden, Egypte, Turkije, 
en miflchien Perfië, bevolkt, alwaar certyds zeer aanmerkelyke ftoecerijen waren: 
MARC-PAut. (^) brengt cene ftoetery yan tienduizend witte merries by, en hy 
zegt, dat ’er in de Provintievan Balafcie eene menigte groote en vaardige paarden 
was met zulke harde hoeven , dat zy niet behoefden bellaageii te worden. _ 
Alle de paarden van de Levant hebben, gelyk die van Perfie en Arabie, zeer 
harde hoeven; men beflaat hen egter, maar met dunne, ligte, yzers, en welken 
men overal kan Ipykeren ; in Turkije, in Perfie, en Arabie, heeft men ook die 
zelfde gebruiken om hen op te pallen , te voeden , en hunne ftrooijing te geeven 
van hunne eigen mift , welken men eerft in de zon laat droogen , om ’er den reuk 
van weg te neemen, waar na men hem tot poeder flaat, en in de ftal eene laag of 
bedding daar van maakt vier of vyf duimen hoog: deze ftrooijing duurt lang, want 
als zy doortrokken is, neemt men haar weder Aveg, om haar andermaal in de zon te 
laaren droogen , dat beneemt haar ren vollen haaren flegten reuk. 
Daar zyn in Turkije Arabifche, Tarcaarfche, Hougaarfehe paarden, en zelfs 
paarden van het ras des lands ; deze zyn fchoon cu zeer fyn (c) : zy hebben^ veel 
vuur, fnelhcid, en zelfs bevalligheid, maar zy zyn al te teder, zy kunnen de 
vermoeijenillen niet uitftaan , zy eeten weinig, zy verhitten zig ligtelyk, on heb- 
ben zulk een gevoelig vel , dat zy de vfyving van de roskam niet verdraa- 
gen kunnen , men vernoegt zig met hen met een lebuier to vryven , en hen te 
walTchen;' deze paarden, fchoon fraei, zyn egter, gelyk men ziet, verre bene- 
den de Arabifche , zy zyn zelfs beneden de Perfiaanfehe paarden , die , na de A- 
rabifche, de fchoonfte cn befte paarden van het Ooften zyn (d')\ de weiden in de 
vlakten van Medie, van Pcrfepolis, vanAradebil, van J^erbenc, zyn vcrvvonder- 
lyk, en men voedt daar, op bevel van don Gouverneur, eene verbaazende me- 
nigte paarden op, waarvan de meeftenzeer fchoon , en die bykans allen voortref- 
Algemeene Ilifloric der Reizen. Tom. UT. 
{b) La Defcrilit. Gsograpb. de Tlnde; par Marc-Paul, Paris 1555. Tom. I. pag. 4^. & Liv. 
I. pag. 21. 
(c) Le Voyage de Dumont. Ia Ilayc 1699. Tom III. pag 25;^. enz, 
(d) Zie de'ilsizen van farvEifOT, vanCuARura, van Adam Olearius, Parys 165^. Tom. 
I. pag, 560. enz, 
P a 
