BESCHRYVING VAN HET PAARD. 125 
iT€ buis van de keel tot aan den baard loopt, noemt men de goot; dus biet ook goot 
de holligheid in welke de tong ligt. 
Men heeft aan de zes fnytande/i van het paard, m yder kaakbeen, verlchillen- 
denaamen gegeeven; de twee voorde heeten knypers; die daar aan volgen wor- 
den middentanden genoenid,en de laatde van ydere zyde, heeten wigge of hoektanden, 
De twee hondstanden van yder kaakbeen, een aan ydere zyde op eemgc i af- 
ftand der fny tanden, worden baaktanden genoemd. 
De ruimtens der twee kaakbeenderen , welke auflchen de fiy-en baktanden zy3, 
worden ftangruimtens genoemd. 
De ongelykhedcn od rimpels, welke dwars over het verhemelte loopen, noemt 
men plooijen of vooren. 
De hals van het paard', wordt encdure genoemd , deze wordt van boven tot be- 
neden door de maanen, en van onder door deltrot {gofier) (JC) ^ bepaald. 
Dat gedeelte der maanen fZ.), welk op het hoofd tullciien de ooren, op noc 
voorhoofd valt, hiet de kuif. . , , , , 
De ftrot loopt van het eene einde van den hals tot het ander van onderen, van 
het kinnebakken (G) , tot aan de borft. 
De plaats (M), alwaar de twee fchouders van boven elkander naderen , tulkhen 
den hals en den rug hiet fchoft; bier eindigen hals en maanen. 
De fchouders loopen van de fchofc^ tot op het fchouderblad (0}? ot 
bovenflie gedeelte van de voorpoot , gelyk men in het vervolg zien zal. 
Daar zyn Turkfche , Barbarylche, en Spaanfche paarden , welke aan den hals of aan 
den fchouder , of aan den famsnloop van den hals en dc Ichoudereu, dan hooger dan 
laager, eene vry diepe holligheid hebben , welke men de lansfteek noemt , oraAat 
men meende d*at dit teken eigenlyk van een Turkfcheii of Barbaryfchen hengft 
kwam, welke op die plaats met eene lans gekwetft was, en dat dit teken, tot 
alle paarden overgegaan was, die uit dezen hengll geteeld waren, door eenen 
voortgang van gelkgten, die nog duurt; men zegt ook, dat de fteek der lans van 
agter tot vooren doorging, omdat men dit teeken voor aan den fchouder by den 
hals, en ook van agterenaan het fchouderblad vindt, even als eene holligheid , die 
door eene groote wonde gemaakt is, maar daar vertoont zig geen teken van eene root: 
de hirtorievan de lanslleek wordt voor een fabel gehotufcn, en ik denk met reden , ■ 
fchoon hetegter nietonraogelyk is, dat eenhengft, aan dc paarden, die hy teek, 
de lidtekens die hy heeft , welkt zy ook zyn magen, mededeele; maar het is ui et 
waarfchynelyk , dat deze lidtekens vo ortóiiuren in verfcheidene geflagten : het is 
waarichynelyker, dat de vermeende ‘anslleek het uitwerkzel ten naaften by zy 
vaneen byzond'-T raaakzel van zo'mtuige paarden, hetwelk eene holügiieid maakt, 
gelyk aan die der zoutvaten, ot’ wenkbraau.vs holligheden, welke in e-en groot ge- 
tal van paarden zeer diep zyn; wat 'my betreft ik heb nooit de lanslleek gezien, et 
om te weten wat dezelve' zy , zoude men dezelve ten minden moeten ontleed hebben. 
Men noemt het gedeelte (P) , dat voor de borft en onder de keel is,, het bjjfll- 
fluk, ter plaatlê alwaar de Ich ou Iers van vooren eindigen. 
De rug van het paard (^), wordt geracenlyk lendenen genoemd, hy begint 
aan defchoft, en loopt langs de ruggegraat tot aan het kruis , en tot aan de èig 'alylc 
gezegde lendenen, die men ook nieren noemt; wanneer de |>aarden wel ia ’t 
Wefdi zyn> en de lUggegcaat breed hebben, dat dezelve ingedrukt is, en. 
