BESCHRYVING 'VAN HET PAARD. 
IJ2j» 
de naanieii heeft doen vermeerderen; endewyl de meefte ^ekei d 
aan lieden, die kennis van paarden hebben , is het noodig om de taal der hetüeb 
bers te doen verdaan ; en wanneer wy de vcrfcheiden kleuren dezer dieren bcfchry- 
ven, zullen wy deze naamen tevens uitleggen; men zoude reeds hebben kunMii 
aanmetken dat wy oneigenlyke woorden gebruiken, wanneer wy zeggen, dat 
de oaarden van verfchillende kleuren zyn ; het gebruik is , dat men zegt , het 
uL-dis van zulk of zulk een hair of van zulk een rok, en met van zukeene kleur; 
het is intuflchen zeker, dat^i7/>en venv verlchillendc dingen aanauiden; dies zul- 
len wy die woorden in hunne eigen betekenis gebruiken. 
Schoon ’erveel verfchcidenheid in de kleuren der paarden is , verfchillen zyegtet 
niet genoeg, dat men verpligt zoude zyn, in het byzonder yerflag des aangaande, 
eene rangfcliikkende orde tc'gebruiken, om dezelve des te 
te prenten; wy zullen dezelve derhalven met verdeelen, 
die zig over hei gehoele paard 
fimpiiffpftelde dat is die met andere kleuren gemengd zyn, en in vreemae en 
buitengemeene kleuren: volgens deze fchikkingen zyn de enkele kleuren de wit- 
de Sbelle, ÓM;dvoffige of kaneel kleur, kaftanjebrum, het roodbruin het 
zw’art! de famèngeMde k&n zj;n grys, "f ' ^ 
zwart of kaneelkleur met witte hairtjes , voor al aan 
de buitensemeene kleuren de getygerde, de wit-en zwart-bonie, de graauwe moo 
rekoppenf en deperzikkebloefem kleur: in plaats vp deze verdeeliiigen te volgen 
is het beter eenvoudig te beginnen, gelyk verfcheiden Schryyers doen, met de 
eenvoudigfte, en die het natuurlykfte fchynen, terwyl het paard de andere kleuren 
maar fchynt te hebben als een huisdier; inderdaad indien men aanmerkt, dat het 
geel het ros of bruin, of in een woord het wildldeurige, de gemeenfte vervv is, 
fn om zo te fpreeken, de natuurlykfte aan de wilde dieren; en diU het kaftan- 
ie bruin dat is de menseliug der verfcheiden tinten van dezelve, de gemeenfte 
vérw der paarden is; zo zal men’ haaft beginnen tegelooven, dat, indien 
ren wild waren, zy alle bruin zouden zyn, ten rainllen hier te lande, en dat de 
verklaaring van deze kleur alle de andere moet voorgaan. 
Het bruinrood (baf), is de roodagtigc kaftanjekletir , zy heeft yerfdieiden tin- 
ten welke men door de volgende benamingen onderfcheidt; lichtbruin, kajlanje- 
brnin donkerbruin , (bai mrron') goudbruin , fcharlakenbrum , en fpiegelbruin ; de 
koperu™ byna zwart, behalyen aan de bu.kzyden en de 
S ïa d^ alwaar zy een koperroode kleur hebben het geen 
dat het goudbruin maar een f )ort van geel is ; K’oierige 
noemt, hebben op de billen tekens van een donkerder yervv dan «P 
van het lighaam;^ook geeft men den naam van fpiegelbrmn a<m roodagri^ kas 
tanipbruine^paarden, welke vetle ronde vlakken van een heyJerder bruin heboen, 
of veeÏÏe^^^^ «an die , welke op de billen veele vlakken hebben van een donker- 
dLbrur zodat men zonde kunnen zeggen, dat zy geappeld zyn, mdien dit 
wnnH v^r dan voor fchimmels gebruikt wierd. In het algemeen zyn alle 
i Suin? paarden aan de uiterfte deelen des lighaaras , aan de rnaanen en aan den 
^'DaaTzvn drie foorten van zwart, het ligtzwart,_ het gemeene zwart, en liet 
gitzwart : 'het cerfte heelt cene tint vanbriuiT of rosagtig , en mureaien m mv.n ■ .aa 
U'. Dsel. 
