BESCHRYVING VAN HET PAARD. 
139 
kwaam om te trekken-, agter uit te wyken , cn op afgaande fchuiiuen iets tegen te 
houden. Wanneer de kogel gekroond is, dat is wanneer zy rondom meer uulleeKC 
dan de hoef, zonder dat ’er eenige kwetflug ot een ander toeval plaats nebbe, is 
het een blvk, dat het been verdeeten is, en men noemt het kogelbeen. 
De koot, die te klein of te lang is, en zigzo liegt houdt, dat de vitlok by na 
den 'rrond raakt , heeft nooit veel kragt i wanneer dit doel , fchoon te lang , zig 
wél ffeplaatft houdt , isheteenteeken, dat ’er kragt is, voor al in de zenuw, die de 
kogeï belot te veel te buigen, dan is het paard egter wel goed voor de parade, maar 
kan tegen geen vermoeijenis ; in het een en ander geval , zegt men dat de paarden lang 
geleed zyn, omdat de bovenvoet ook don naam van geleeding draagt, gelyk vvy 
reeds hebben aangemerkt ; die dezelve integendeel te kort hebben, noemt tneu kort 
geleed: indien de knie, de fchenkel en hoefrand van het paard in eene loodlyn lig- 
gen , zegt men dat zy regt op hunne pooten zyn cn de paardekoopers noemen ze 
in het Fratifche chtvaux huchés-^ zy ioopen gevaar van hriulcelen, vallen, en 
overkooc te worden , voor al in dien men de hiel te hoog laat ; zy zyn ook ongc- 
makkelyker voor den beryder, dan de langgeiccdde : daar zyn paarden, die de 
eene zyde van den bovenvoet verlicvener hebben dan de andere, du is een ge- 
ring gebrek, dat door het beflaan kan geholpen worden, gelyk ook dat, hetgeen 
het paard regt op zyn pooten maakt : het hair van de koot moet met ruig zyn , 
voor al niet by de kroon , want men zoude reden hebben om te deuken , dat eene 
Êhubagtige fchurft de oorzaak daar van was. 
Wanneer de kroon meer verheven is dan de voet, is het een bewys , dat de voet 
verdroogd of gezTvoJlen is, dit deel is zeer onderhevig aan trappen, welke een 
paard van een ander ontvangt dat hei volgt, of die het zig zelven geeft, door de 
agterfte voeten tegen de voorlle te flaan, of door zig te kwetzen met de yslpoo- 
ren welke men aan de hoefyzers flaat. 
Wanneer de voet te klein is, in evenredigheid van het lighaam, is hy zwak en 
veel alpynelyk en heeft enge hielen; wanneer debiel matig groot is, en de voet 
niet zeer dik, vermoeit het paard zig op ceneu harden weg, het gaat kreupel : een 
voet, die te dik is, en de hoorn der hoef en de zoo! niet dik genoeg, wordt een 
vette voet genoemd, en deze is ook een zwakke voet; paarden welker voeten te 
groot zyn , zyn lomp en zwaar. 
De witte lioef is broffer dan die van een andere kleur , dit is een zeer ongemak- 
kclyk gebrek; men kent het zeer geinakkelyk, en men behoeft maarte zien, of de 
hoef door de nagels gclcheurd is ; de geringde voeten zyii die, welker hoef 
rondom door dwarlTe gootjes gegroefd is, deze onregeUnatigheid in den ^roei der 
hoef wordt veroorzaakt door do warmte en droogheid van den voet, du gv.biek 
maakt het paard veeltyds kreupel: inditn ’er ceiiig gedeelte van den hoorn ge- 
fchaafd of gefchilferd 'is , komt ’er een nieuw bekleedzel; dit noemt men een 
nieuw ftuk, of een zakking, want de nieuwe hoorn tloot de oude na beneden ; het 
‘ is eene mismaaktheid, in zo ver de nieuwe oneiTener, dikker en weoker is dan de 
W’anneer de ftultlccn te naauw by elkander zyn en de hoef te f nal is aan de 
hiel fpleet , en de hielen puntig uitioopen , en tegen elkander geplakt zyn , zegt men 
dat de voet ingekapt >s; de hielen cn zyden der hoeven ,, dus gevound, drukken 
den kleinen voeti dat is te zeggen een van de beenderen weike in het bianemte 
