f40' DE NATUURLYKE HISTORIE,' 
van den voet begreepen zyn , van welke wy in het vervolg fpreeken zullen en 
doen het paard hinken, of beletten het ten oiinfte geniakkelyk te gaan. Jndiende 
hielen naar agter verlengd zyn , is de voet te lang en aan knelling onderhevio-" dat 
baart ook klooven in de zyde der hoeven , die zig zouityds van de kroon tot be- 
neden de hoef uitftrekken- deze zwakke hielen luifteren na de hand, de hage hie- 
len zyn niet dik genoeg; deze twee ongenvikken kunnen het paard doen hinken 
wyl de hielen geea tegenlland genoeg bieden : wanneer de hoef van onderen te 
breed is, en dezyden naar buiten liaan, zegt men dat de voet plat is, in dit ge- 
val raakt de hielfpleet den grond , het geen het pa;trd dikwyls doet hinken. 
Het paard is aan het zelfde ongemak en om dezelfde reden, onderhevig ' wan- 
neer de hoorn van agteren te breed is , het geen men een vette hiel noemt , en dit 
ziet men gemeenlyk, wanneer de hielen laag zyn; de magere, geflooten en 
drooge, hielfpleet, doet denken, dat de hoef te eng is. ’ 
Wanneer de zool te dun is, is zy ligtelyk ingedrukt wanneer zy te hoog is, 
en over den rand heen gezien wordt , d.it is , wanneer het onderlle van den voet 
niet hol is, zegt men dat het paard den voet vol heeft; en dewyl het op de zoo- 
ien gaat, moet het zig kwetzen en hinken; die foort van paarden is niet goed dan 
voor den ploeg. 
Al het geen van de deden van den voorvoet gezegd is, zal ook voor dezelfde 
deden van den agtervoet dienen : wy moeten nu maar alleen van de dij en de wa- 
den fpreeken. 
Magere dijen, welke het dik van de dije niet duidelyk ,toonen , beteekenen 
zwakheid in hetagterftd; wanneer de dijen niet genoeg naar binnen geopend zyn 
dat is, als zy al te na by elkander zyn, zegt men dat het paard kwalyk gebout is’ 
dit is een teeken van zwakheid, ’ 
De kleine waden zyn zwak ; men noemt vette waden zulke, die te veel in het 
vleefch zyn, dit maakt hen aan veele ziekten onderhevig, welke de ono-emakkea 
der beenen veroorzaaken ; wanneer de waden te digc by elkander zyn,^zegt men- 
dat het paard van agter geflooten is; en dan is het zwak van agterilel, het kan 
ondcrtullchengoed in dc lendenen zyn : indieii de kogel in plaats van lóodreo-c on- 
der de wade te Haan, gelyk het natiuirlyk is, te veel naar voren Ihat ditt is 
indien het beneden deel der agterile beenen te veel naar voren (laat , dan zeo-t 
men ook dat het paard van agteren geflooten is ; wanneer de w.tden te veel mar 
buiten gedraaid zyn, beletten zy het paard op de heupen te fteunen, dat is de 
billen laager dan de fchouders te hebben; de waden, welke onder het gaan uitwy- 
ken , en die men daarom zagte fcheiikels noemt, maaken het paard altoos zwak 
van agterftel ; wanneer de kogel uitlfeokt, zodat her paard alleen op het voorUe' 
der hoeven (leunt, zegt men dat het kruipt; dit g.'brek vermeerdert met de 
jaaren, en is niet onverfchillig, dan wanneer het paakl zo ge vvorp-e 11 is, als dan 
is het om zo te zeggen natuur’yk. 
IMen moe: dc pooten tegen elkander vergelyken, wanneer het paard ftil daar, 
o’ii te zien, of zy geen gebrekkige piaaflng hebben, want de voorpooten kunnen 
van boven te veel geflooten' zyn, hetgeen het gaan mocijelyk maakt, en de boe- 
nen, elkander re dikwyls rakemle, doen het paard vallen ; zyn de agterpooten te 
ycel naar voren onder den buik, dan toont zulks dat het paard zeer vermoeid is 
het zoekt het gewigr, dat op de voorpooten draagr, te verminderen, doord- a'-- 
jetlle pooten 20 veel mogclyk onder her lighaam te brengen; wanneer intef>'<md-ecl 
