i68 
DE N A T U U R L Y K E HISTORIE, 
het prieniswyze uitfteekzel, een weinig naaragter, en ftrekken zig naar voren, 
tot aan de plaats tiificlien de twee laatfte kiezen ; zy hadden in een paard van ee- 
ne middelmatige grootte yder omtrent zes en een half duim lengte, een half duim 
breedte van boven naar beneden, in het midden; zy zyn zeer dun, wam hunne 
dikte is maar eene halve lyn , of eenlyn, in het grootile deel van hunne uitgellrekt- 
heid , het voorde einde is dunner , en , het agcerlle veel breeder, en van boven uit- 
loopende in eene verlenging , die zig met het flaapbeen geleedt ; deze twee deelen 
van het tongbeen., ilonden twee duimen en negen lynen van elkander af na de 
agterzyde , en een duim en agt lyncn na da voorzydc ; zy vercenigen yder door 
hun voorde uiterfte met een lang been, dat .zig naar benceden uitdrekt,en een wei- 
nig naar binnen en naar agter ; ter plaatfe van deze geleeding vindt men een klein 
beentje, byna als een erwt, of liever als een boon, in gedaante en dikte, het 
welk naar voren en een weinig naar boven geplaatft is , zo dat de drie beenderen 
dkanderen in dezegclcedingraakcn; het langwerpig been, hetwelk het derde is in de 
orde, die wy volgen, was veertien lynen lang, en twee lynen breed, het is wat 
plat op de zyden ; deze twee beenderen , waren aan hunne onderde einden maar 
een duim van elkander; zy geleeden zig met een ander been, gelegen tulfchen de 
zes beenderen welke wy opgenoemd hebben , drie aan yder zyde, waarom men dit 
het middeibeen kan noemen : deszclfs gedaante kan met een vork vergeleeken wor- 
den, zó gemaakt, dat deszelfs deel en punten yder twee duimen lang zyn, een 
weinig plat aan .de zyden, en drie of vier lynen breed, en dat de punten maar een 
duim en agt lynen aan himne eindensvau elkander daan , en ter plaatfe van hunne 
vaneen wyking eene vry regelmatige kromme lyn maaken.: deze twee takken ftaan 
raar de binnenzyde, en bevatten het ftrotten hoofd van voren en een weinig van 
ter zyden, en de fteel deekt vooruit onder de tong; de twee langwerpige been- 
deren geleeden zig aan wederzyden op eenigen afftand, van de vaneenwyking 
van het middeibeen, hetwelk men aanziet als het eigentJyk tongbeen (^r), want 
volgens dit gevoelen , zyn .de twee groote beenderen , welke aan het agterhoofds- 
been vaft zyn, alleen verlengingen van het tongbeen; wat ’er ook van zy , zy fchy- 
nen twee armen, aan welker einden het middeLde been is, door de twee langwer- 
pige beenderen om zo te fpreeken opgehonden : wy hebben reeds zeven beende- 
ren in het tongbeen geteld, het middelde daar by gereekend zynde; maar indien 
wy dit laatde befchouwen , ziet men ligtelyk, dat deszelfs twee takken doormid- 
del van eene famengroeijiug aanhetlighaam vadgehegt zyn; het welk reeds de ne- 
genbeenderen maakt, waarvan wy fpreeken, en miflehien zoude de deel van die 
vork een byzonder been maaken in een jong paard ; maar wanneer wy van het tong- 
been van den os fpreeken , zullen wy dit duk weder opvatten. 
Daar zyn zeven wervelbeenderen in den hals , de onderde zyde van het eerde 
(L) is drie-en-twintig lynen lang, en de hovende twee duimen en drie lynen, de 
voorde gelecdende uitdcekzels daar niet by gerekend; deze lengte der hovende 
zyde van het eerde wervelbeen komt met de plaatfing van bet hoofd overeen , 
hetwelk naar beneeden helt; de hovende deelen der geleedende uitfteekzelen , 
zyn naar voren en naar beneden geboogen, op de onderde deelen, die ookuaarvoo- 
lengeboogcn zyn, en naar boven op de boveufte deelen, zodat ’er vier voorde fuit- 
deek- 
((*) Lavra^s connoijjancs du Cheval , avicVAnitomUdu Ru^nitinfoU Paris 1647. 
