BESCHPvYVING VATNT HEI' PAARD. 
'^?r. 
'fcheenbeenderen fchynen dus de plaats te bellaan der drie beenderen in de agter- 
hand en agtervoet,‘ook zyn zy veel grooter dan hunne doornen, enzy geleeden 
zig met de beenderen der voorband en vcorveet, even als Jict tweede derde en 
vierde van de agterhand en agtervoet van den nienfch, onderüeliende, gelyk wy 
reeds aangeteekend hebben, dat het tafelsgewyze been en het groote been door 
een cenig been in de voorhand van een paard verbeeld worut , geKk ook het 
eerfle en tweede wigsgewyze been in den voorvoet. 
De beenderen der Icheenenzyn iang en rokond, hunne uiterften zvn evenwel 
breeder en wat dikker dan het hghaani van het been; het midden is d^ikker, dan 
de deden die na de einden loopen; vooral in het onderüe deel, hetwelk een fterk 
pteekende holligheid heeft in de voorüe Icheenbeenderen ; in het algemeen heeft 
het hghaani in dit been meer breed le dan dikte, die der voorpooten zyn negen 
duimen lang, een duim en een half breed in het midden van hunne lengte, en 
omtrent twee duimen vier lynen aan yder uiterfle; het midden van het lighaam 
van het been is veertien lynen dik, het onderfle een duim en zeven lynen en 
het deel by het onderfte einde beeft alleen een duim by de holligheid. ’ 
De fcheenbeenderen der agterpooten zyn langer dan die der voorpooten zy 
hebben tien duimen negen lynen lengte , een en een half duim breedte op het midden 
Tan hunne lengte, en tw'ee duimen'twee iynen aan ieder eind ; het midden van het 
lighaam van het been is zeftien iynen dik, het bovenfte uiteinde is een duim elf 
lynen, het onderfte een duim zeven lynen, en het naaftgelcgen deel by het onder- 
fte eind flegts veertien lynen dik. 
De_ doornen der fcheen zyn aan hunne agterfte oppervlakte aangevoegd, en ftrek- 
ken zig van boven naar beneden op de randen van deze oppervlakte, zy zyn in de 
voorpooten zes duimen en een half lang , en in de agterfte zeven eii een half ; her 
bovenlle einde geleedc zig met het been van de voorhand en voorvoet, gelyk 
wy gezegd hebben; dit eind maakt een foorC van hoofd, van omtrent negen Iv- 
nen middellyns, behalven die van den bnitenflen doorn der agtervoeten, die in dit 
geraamte war dikker is: het lighaam van ieder dezer doornen wordt, naar bene- 
den loopende, dunner, en heeft llegts omtrent twee lynen middellyns digt aan 
zyn einde, dat ip een klein knopje van eene onregelmatige gedaante uitloopt. 
Depypen geleeden zig met die der kootbeenderen (lo) , welke overeenkomen 
met het been van de eerde geleeding der vingeren, zy zyn veel korter dan de 
pypen, en wat dunner, behalven aan_ hun bovenlle uiteinde, dat wat dikker is 
dan het onderfle einde van de koot: dit bovenlle einde van dc beenderen der eer- 
fle geleeding is twee duimen en een half breed, maar het onderfle twee duimen en 
twee lynen , en het lighaam van het been llegts een duim en zeven Iynen : deze 
beenderen zyn drie duimen en vier lynen lang aan de voorpooten , en aan de ag- 
terfle drie duimen en vyf lynen, zy zyn maar elf lynen dik boven hun onderfle 
einde op de diinlle plaats (a). 
(o) Ik begryp niet waarom de Schryver van det'.Muvgau Parfait Maréchal de kooten van de 
paarden tot het tweede lid of de tweede famenvneging van de vingers van de hand en den voet 
van den menfeh brengt, ziepag. 6 en 9, of om naauwkeuriger re zeggen . tot den tweeden reeel • want 
het is niet twyfeiagtig of deze Schryver heeft de fatnaamingen van lid of fainenvoegine’ voor 
woorden van dezelfde beteekenis als regel genomen, dewyl hy zege dat de koot eene famen- 
Toeging is, die zig van den kogel lot den voet uitftrekt. Waar zoude dan in hetpaard een been 
I De ^ 2 
