ijjfj DE NATUURLYKS HISTORIE, 
nns heden door hunne aframmelingen vertoond ivorden; daarenboven zedèrt dat 
men de Natuur heeft waargenomen, zederc den tyd van Auistotbles tot den on- 
zer, heeft men geene nieuwe foohen zien vorfcliyncn, u’ weerwil der fntlle be- 
weegingdie de deelen der üoiFe niedevoert, op.tapelr, of Vi-idro i , in we.rwi 
van het oneindig getal fa men voegingen, die gednurcnde iwinrig eeuwe e 
nioeten plaats grypeii ^ in weerwil der toevallige of gedwongen koppehi.gi. t 
ren van verre aMaande ol nabyzynde foorten , daar nooit iets ua voonkomt dan ont- 
aarde en onvrngtbaare individu's, die geen ftam voor nieuwe geihigten hebben kun- • 
iien maaken : de geiykheid derhalvcn zo wel uitwendige als inwendige, al vyare 
dezelve in znmmige dieren noggrootcr dan zy-tulfchen het paard en den ezel is, 
moet ons niet bewcegen om die twee dieren in het zelfde gezin te famen te voe-. 
o-nn even weinig als om luin een gemeenen oorfprong te fchenken; want, zo 
zv uit den zelfden ftam Iprooten, zo zy inderdaad van hetzelfde gezin waren, zou-. 
dLienhen nader by malkander kunnen brengen, hen op nieuws yerbmdeu, en. 
men zoude door den tyd kunnen ont.iocn, her geen de tyd gedaan hadt. 
Sieii moet daarenboven in aanmerking neemen, dat, fclioon de werking der. 
Natuur bv fchaduwinaen , en dikwils onmerkbaare trappen, gelehiedt, de tus-, 
fchenruimiens dezer fchaduwlngen- of trappen egter op verre na met altoos gelylc. 
zviT dat hoe ve^hevelae^de- foorten zyn, hoe minder talryk men dezeWe vinat,. 
S hóe * turcheiiruiimen der litaduwiesen, .die deze re anclieldcn, dear groo-, 
ter zyn: dat de kleine ftotten daarentegen zeer talryk vallen, en terzelfder lyj. 
nader aan malkanderen grenzen, zodat men des. te meer geneigd isom dezelve te 
fitnen te trckkeyi en in een zelfde gezin te bevatten , naarmiace zy ons meer belem- . 
meren en vermoeijen door haare kleinevcrfcheidenheden,duar wy verpligt zyn ons. 
0pheu(Ten-meie te belaften ^ maar men moet niet vergeccen, dat die gezinnen ons, 
vverkzvn dat wy dezelve niet gemaakt hebben dan tot gemak voor onzen geeft, 
en dar zo dezelve de vv^ire-ag’tervöl^in:^ van alle de wezens niet bevatten kan, dit 
onze fout is, en niet die der Natuur, dewejke die. gewaande gezümeu met kent,; 
en inderdaad niet dan individu s bevat. _ • ■ r r j ■ 3 
Een individu is een afzonderlyk , op zig zelvcn ftaande , afgefcheidcn , wezen,., 
en ’t welk met de andere wezens niets gemeen heeft, da i dit het uvir dezelvege- 
Ivkt of dat het daarvan verfchilt: alle de gelyke individu’s, die op de oppervlakte 
vm den aardbodem beftaan, worden befcliouwd als de foort dier individu’s uit- 
maakende.; ondertulfchen is het noch het getal, noch de verzur.eHng der gelyke. 
individu’s, die de foort maakt; het is de üandvalHge opvolging en de onafporo- 
ken vernieuwing di -r individu’s , die dezelve uitmaaken; want een wezen , t welk 
altoos duurde, zou geene foort maaken , even weinig ais een rail ioen gelyke we- 
zens die ook altoos duurden : de foort is derlialven een afgetrokken algemeen woord, 
waarvan het on lerwerp niet beftaat, dan door de Naiu.ir tebdehouwen 111 de op* 
volvin^ der tvden en in de ftandvaftige verdelging, en even ftandvaftige veruieu-r 
wing, van wezens; het is door de Natuur van heden mat aie van 
en door de tegenwoordige individu’s met de voorledene, te ^ergelyken, ^ 
een denkbeeld gek re.gen hebben van ’r geen men foort _ noemt, eia de vergeld King 
van ’t getal, of van^ie overeenkomft, der mdividus is met dan een byko renaf 
denkbeeld, dat van het eerde dikwils onafliankelyk is; want de ezel gel y Kt meer 
Tj.saf ’t- pa.ird d.10 de water-cf krul lioi)d.iiaim dwwigddioudj. emegcergii^akeu.cu^ 
