DC NATUURLYKE HISTORIE, 
190 
zvn, naardien die (landvafHge hervoortbrenging dat is, wat de foort maakt. Na 
die algeraeene vericheiden heden zyn ’er andere, die byzonderer zyn, en die niet 
nalaatcn zig voort te planten gelyk die byi'ter groote beenen der menfehen, wel- 
ken men noemt van het geflugt 'oan St. Thomas op het eiland Ceylon , de roo- 
de oogtn en het witte bair der Dariers en der Chacrelas (i); de zes vingers aan de 
hmiden , en de zes toonen aan de voeten, by zekere families, enz: die zonda- 
linge verfcheidenheden zyn gebreken , oftoevalligeovermaatigheden , die, eeiftin 
zomniige individu’s (land grypende , zi^ vervolgens van geflagt tot geflagt hebben 
voortgeplant, gelyk men dit omtrent andere erfelyke gebreken en ziekten eveneens 
waarneemt; maar die verichillen , fchoon ttandvattig, moeten niet belchouvvd wor- 
den dan als verlcheidenheden die tot eenige individu’s behooren; als verfcheidenhe- 
den die deze individu’s niet van Jiunne foorten affeheiden , naardien de buitengc- 
woone geflagten of rallen van menfehen met groote beenen of met zes vingeren zig 
met hct'gewoone geflagt vermengen, en individu’s voortbrengen, die verder voort- 
teelen; men moet hetzelfde zeggen van alle de mismaaktheden of moufteragtighe- 
den , dewelke zig van de vaders en moeders aan de kinderen mededeelen. Ziedaar, 
hoe verre de dwaaliiigcn der Natuur zig uititrekken ! zie daar degrootfte grenspaa- 
!en haarer verreheidenheden in den men(ch;.en, zo ’er individu’s zyn, die nog 
meer ontaarden, zoverbafleren deze individu’s , voor zo verre zy mets vóórtbren- 
gen, noch de ftandvaftigheid' noch de eenheid der foort; dus is er 111 den mcnlch 
niet clan eene en dezelfde foort, en fchoon die foort mogelyk de talrykfte en over- 
vlocdiglle in individu’s, en, terzelfder tyd, de onbeftaanbaarlle en onregelmaatig- 
fle in alle haare werkingen, is , ziet men egter niet dat die verbaazende verfcheiden- 
heid van beweceingen, vanvoedzel, van lugtsgefteldheid, en van zo veele andere 
famenvoemngen , als men kan onderflellen , wezens hebbe voortgebragt, die genoeg 
van de andere verfcliillen om nieuwe Hammen te manken, en die, terzelfder tyd , 
overeenkomlt genoeg met ons behouden omniet te kunnen ontkennen, dat zy tot 
ons behoord hebben. ... , ir 1, , 
Zo de Neger en de Blanke te famen niet konden vóórtbrengen, zo zelfs hun 
voortbrengzeT onvrugtbaar bleef, zo de mulater een waare miiil-ezel , om het zo 
uittedrukken,ware, zouden het twee zeer onderfcheiden , foorten moeten zyn-; de 
INcn-er zou ten opzigte van den menfeh zyn het geen de ezel is ten opzigte van 
het “paard; of liever zo de Blanke een menfeh ware zou de Neger dat niet zyn; 
het zoude een 4ier op zig zelven zyn, gelyk de aap, en wy zouden regt hebben 
om te denken, dat de Blanke en de Néger geen gemeenen oorfprong gehad had- 
den maar die onderftelling zelve wordt door de (tukken tegengefprooken, en naar- 
dien alle <>-eflagten van menlchen gemeenfehap hebben en te famen voortbrengen 
kunnen, ^zo komen alle menfehen van denzelfden (lam,, en zyn van hetzelfde 
Daar is, omtemaaken, dat twee individu’s te famen niet kunnen voortbren- 
(fl) Zie het derde Deel dezer Natimrlyke Hiftorie onder het Artikel van verfcheidenheden in 
■’1l-rMSÏi?dlz2'5merkeIyke waarneeraing in de brieven van ‘'en Hr. de 
waarvan men verfcheilJen wysgeerige en zeer verheven denkbeelden over de voorttte^ 
over verfcheiden andere onderwerpen vindemi zal. (Zic ook de noot welke wy 
op bladzyde 99, hebben ingevoegd.) 
